“ไม่ได้!”
อวิ๋นจิ้งปฏิเสธออกไปโดยไม่ต้องคิด
สิ่งของในคลังของจวนมีอะไรบ้าง คนอื่นอาจไม่รู้ แต่นางจะไม่รู้ได้อย่างไร?
หากแจ้งทางการ เมื่อคนจากศาลต้าหลี่แห่งเมืองหลวงเข้ามาสืบสวน สิ่งของบางอย่างที่นางอยากซุกซ่อนไว้ก็ไม่มีทางปิดบังได้!
ถึงเวลานั้น เรื่องที่ถูกตรวจสอบคงไม่ใช่แค่การลักทรัพย์ในจวนเสนาบดีกรมพิธีการ แต่ยังรวมถึงบัญชีของนางซึ่งเป็นเสนาบดีด้วย!
บางที...นี่อาจเป็นเหตุผลที่โจรผู้นั้นกล้าปล้นจวนเสนาบดีกรมพิธีการอย่างอุกอาจ พวกมันมั่นใจว่านางอธิบายที่มาของเงินในจวนไม่ได้ และมั่นใจว่านางไม่กล้าแจ้งทางการ!
“แต่ว่า...”
“ไม่มีแต่!”
อวิ๋นจิ้งกวาดตามองทุกคนในที่นั้นด้วยสีหน้าเคร่งขรึม ก่อนกล่าวข่มขู่ด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบว่า “เรื่องวันนี้ให้ถือเสียว่าไม่เคยเกิดขึ้น หากผู้ใดกล้าเอ่ยถึงอีกแม้แต่คำเดียว จะลงโทษตามกฎตระกูล!
อีกอย่าง อวิ๋นเหยา จงกำชับลงไป เรื่องในจวนห้ามผู้ใดแพร่งพรายออกไปเด็ดขาด มิฉะนั้นจะโบยจนตาย!”
“ท่านแม่วางใจได้ เหยารู้แล้ว!”
เมื่อถูกอวิ๋นจิ้งกำชับอย่างเข้มงวดเช่นนี้ อวิ๋นเหยาย่อมคาดเดาเรื่องบางอย่างได้เช่นกัน นางพยักหน้ารับด้วยสีหน้าจริงจัง แล้วออกจากห้องไปจัดการเรื่องนี้ด้วยตนเองอย่างรวดเร็ว
ส่วนเรื่องที่เกิดขึ้นในจวน ไม่มีใครสงสัยว่าเกี่ยวข้องกับอวิ๋นซู อย่างไรเสีย คนที่สามารถขนของทั้งจวนเสนาบดีกรมพิธีการออกไปจนเกลี้ยงได้ภายในคืนเดียว ย่อมไม่มีทางเป็นอวิ๋นซู!
ถึงข้างกายนางจะมีองครักษ์ที่ฝึกวรยุทธ์อยู่บ้าง แต่การลอบเข้าไปในจวนเสนาบดีกรมพิธีการโดยไม่ให้ผู้ใดรู้ตัวนั้นเป็นไปไม่ได้!