“แค่ก ๆ ๆ...”
ยาลูกกลอนละลายทันทีที่เข้าปาก ต่อให้พวกอยู่จิ้งอยากคายออกมาก็ทำไม่ได้ แววหวาดกลัววาบผ่านดวงตาของนาง ก่อนเอ่ยถามเสียงแหบพร่า “อยู่เหม่ย์ เจ้าให้พวกเรากินอะไร?”
“จะเป็นอะไรไปได้อีกเล่า? แน่นอนว่ายาพิษ!”
อยู่เหม่ย์มองพวกนางพลางแค่นเสียงเย็นชา ก่อนข่มขู่ว่า “พิษชนิดนี้คือผงพันกลไกที่ข้าปรุงขึ้นเอง หลังจากกินเข้าไปแล้ว ทุกเดือนต้องกินยาแก้พิษ หากไม่ได้กินตามกำหนด ทั่วทั้งร่างจะเจ็บปวดราวกับถูกฟันเฉือนนับพันครั้ง!
ดังนั้น หากอยากมีชีวิตอยู่ ก็อย่าทำเรื่องที่ทำให้ข้าไม่พอใจ มิฉะนั้น...”
“เพราะเหตุใด? เจ้าได้สิ่งที่ต้องการไปแล้ว เหตุใดจึงยังวางยาพวกเราอีก?” อยู่เหม่ย์เหยาทรุดนั่งลงกับพื้น ภาพลักษณ์คุณหนูสูงศักดิ์ผู้สง่างามเช่นแต่ก่อนหายไปจนหมดสิ้น
“เพราะเหตุใดหรือ? แน่นอนว่าเพื่อป้องกันไม่ให้พวกเจ้าคุมปากตัวเองไม่ได้!”
อยู่เหม่ย์เอ่ยเสียงเย็น “เรื่องในวันนี้ พวกเจ้าคงรู้แล้วว่าควรพูดสิ่งใด ไม่ควรพูดสิ่งใดกระมัง?
ขอเพียงพวกเจ้าระวังปากให้ดี ทุกเดือนข้าจะให้คนนำยาแก้พิษไปให้
แต่หากข้าได้ยินคำพูดที่เป็นผลร้ายต่อข้ากับฉูไป๋จากภายนอก ไม่ว่าพวกเจ้าจะเป็นคนแพร่ออกไปหรือไม่ ข้าก็จะนับเป็นความผิดของพวกเจ้า
ถึงตอนนั้น ข้าคงไม่มีแก่ใจส่งยาแก้พิษให้พวกเจ้า พวกเจ้าก็จงลองสัมผัสความรู้สึกที่ถูกฟันเฉือนนับพันครั้ง มดกัดกินถึงกระดูกด้วยตนเองเถิด!”
กล่าวจบ นางไม่แม้แต่จะมองสีหน้ามืดครึ้มราวกับหยาดน้ำจะไหลออกมา จูงมือหลีฉูไป๋แล้วก้าวฉับ ๆ ออกจากตระกูลอวิ๋น