“อะไรนะ? อายุขัยสิบปี?” หยุนซูผุดลุกขึ้นด้วยความตกตะลึง
“ภรรยาใหญ่ เป็นอะไรไปหรือ?”
หลีฉูไป๋มองนางอย่างไม่เข้าใจ “เกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือ?”
“ไม่มีอะไร!”
หยุนซูยิ้มพลางส่ายหน้า อธิบายว่า “ข้าแค่รู้สึกขึ้นมาว่า ต่อจากนี้ชีวิตของพวกเราจะต้องดีขึ้นเรื่อย ๆ แน่!”
“อืม! ภรรยาใหญ่พูดถูกแล้ว!”
หลีฉูไป๋เห็นนางดีใจจริง ๆ จึงไม่ได้คิดมาก เพียงเข้าใจว่านางยินดีที่หลุดพ้นจากตระกูลอวิ๋นได้อย่างสิ้นเชิง ต่อไปคงไม่ต้องเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับผู้ใดอยู่ทุกเรื่อง และไม่ต้องเห็นหยุนจิ้งลำเอียงซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีก
เห็นเขาไม่ซักถามต่อ หยุนซูจึงลอบถอนหายใจอย่างโล่งอก
เมื่อเห็นค่าอายุขัยที่เหลืออยู่ หยุนซูก็พลันรู้สึกพร่าเลือนอยู่ชั่วขณะ
ไม่กี่วันก่อนนางยังหวาดหวั่นว่าจะมีชีวิตอยู่ได้อีกกี่วัน ทว่าผ่านมาเพียงไม่กี่วัน บัดนี้นางกลับมีอายุขัยถึงสิบเอ็ดปีแล้ว!
ต่อไปเมื่อทำภารกิจสำเร็จมากขึ้นเรื่อย ๆ อายุขัยของนางก็จะเพิ่มขึ้นตามไปด้วย!
“ระบบ เธอว่าต่อไปฉันจะอาศัยการทำภารกิจของระบบเพื่อมีชีวิตเป็นอมตะได้ไหม?”
“โฮสต์โปรดอย่าจินตนาการเกินจริง! ระบบนี้จะต่ออายุขัยให้โฮสต์ตามความเหมาะสม โดยอิงจากขีดจำกัดอายุขัยของมนุษย์ แต่ไม่อาจทำให้เป็นอมตะได้!”
ระบบส่ายศีรษะน้อย ๆ ที่ปกคลุมด้วยขนนุ่ม ก่อนจะกลอกตามองหยุนซู “เพราะฉะนั้น โฮสต์เลิกฝันกลางวันได้แล้ว!
แต่ว่า...”
“แต่ว่าอะไร?” หยุนซูถามอย่างร้อนใจ