อวิ๋นซูมองนางด้วยรอยยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม «หากท่านหญิงเซียวเต็มใจมาเยือน ข้ากับสามีย่อมยินดีต้อนรับอย่างเต็มที่!»
แม้ทั้งสองจะไม่ได้พูดคุยกันมากนัก แต่อวิ๋นซูก็เข้าใจดีว่า ฐานะของคนตรงหน้าคงน่าตกตะลึงยิ่งกว่าที่นางบอกเสียอีก!
แซ่เซียว อายุและรูปร่างล้วนตรงกัน ต่อให้อวิ๋นซูไม่อยากเชื่อ ก็จำต้องยอมรับว่า...นางคือหนิงอันตี้ในข่าวลือ!
ในฐานะจักรพรรดินีผู้กุมอำนาจสูงสุดแห่งราชวงศ์ต้าอิน ใต้หล้าทั้งหมดล้วนเป็นของนาง ยังมีที่ใดที่นางไปไม่ได้อีกหรือ?
หนิงอันตี้เห็นสีหน้าของอวิ๋นซูเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก็รู้ว่านางคงเดาฐานะของตนออกแล้ว แต่นางไม่ได้เปิดโปง เพียงกินปลาย่างต่อไป พลางสนทนากับอวิ๋นซูอย่างไม่จริงจังนัก
«ท่านหญิงอวิ๋นคิดเห็นเช่นไรกับใต้หล้าในยามนี้?»
อวิ๋นซูไม่ได้ประหลาดใจที่หนิงอันตี้เรียกชื่อนางได้ตรงๆ นางเพียงสูดลมหายใจลึก พยายามสงบจิตใจ «ฝ่าบาททรงปกครองบ้านเมืองด้วยพระปรีชาสามารถ รู้จักเลือกใช้คน บัดนี้ใต้หล้าสงบสุข ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุข นับเป็นยุคเจริญรุ่งเรืองที่หาได้ยากในรอบร้อยปี!»
«เจ้าช่างพูดจาน่าฟังนัก!»
แม้สีหน้าของหนิงอันตี้ไม่เปลี่ยน ทว่าระหว่างคิ้วกลับมีรอยยิ้มเพิ่มขึ้นเล็กน้อย นางขึ้นครองราชย์ได้ไม่นาน แต่ตลอดหลายปีมานี้ก็ทุ่มเทดูแลราชวงศ์ต้าอินอันกว้างใหญ่ด้วยความรอบคอบมาโดยตลอด
ถึงกระนั้น เมื่อเกิดภัยธรรมชาติหรือเภทภัยขึ้น เหล่าตระกูลใหญ่และขุนนางในราชสำนักก็จะบีบให้นางออกพระราชโองการรับผิดอยู่เสมอ!
นางไม่ได้ยินใครเอ่ยชมมานานแล้ว!