ภายใต้การรุมโจมตีอย่างต่อเนื่องของชายชุดดำสวมหน้ากาก ไปเย่เริ่มแสดงอาการเหนื่อยล้าทีละน้อย
มือซ้ายที่กำหมัดของเขาสั่นเล็กน้อย
เห็นได้ชัด
เขาหมดแรงแล้ว
ไปเย่สะบัดมือซ้าย พยายามคลายความเหนื่อยล้า
บ้าจริง!
ยังไม่แข็งแกร่งพออีกเหรอ?
ดูท่าครั้งหน้าต้องเพิ่มแต้มให้หนักกว่านี้แล้ว!
“เสี่ยวไป๋ ยังไหวไหม?”
อู๋เซี่ยถามด้วยความเป็นห่วง คล้ายจะดูออกว่าไปเย่เริ่มเหนื่อยแล้ว
“เจ้านายคนซื่อ ผมใกล้ไม่ไหวแล้ว”
“ผมจะสู้สุดแรงอีกสักครั้งเพื่อเปิดทางให้ คุณไปตามอาสามมาช่วยผม!”
พูดจบ ไปเย่ก็กำหมัดแน่นอีกครั้ง แล้วพุ่งเข้าใส่ชายชุดดำสวมหน้ากาก
แต่พุ่งไปได้เพียงครึ่งทาง เขาก็หยุดฝีเท้าลง
เขามองไปยังความมืดที่อยู่ไกลออกไป
ท่ามกลางความมืด
เงาร่างเลือนรางกำลังค่อย ๆ เดินเข้ามาหาฝูงชน
เงาร่างนั้นดูโดดเดี่ยวและเย็นชา
ดูเหมือนฝีเท้าของเงาร่างนั้นจะเบามาก ชายชุดดำสวมหน้ากากจึงไม่มีใครสังเกตเห็นการมีอยู่ของเขา
“เสี่ยวไป๋ เป็นอะไรไป?”
เมื่อเห็นไปเย่หยุดการเคลื่อนไหว อู๋เซี่ยก็ถามอย่างไม่เข้าใจ
“เขามาแล้ว!”
ไปเย่มองความมืดเบื้องหน้า ก่อนตอบอย่างสงบนิ่ง
“ใคร? ใครมา?”
อู๋เซี่ยยิ่งสงสัยหนักกว่าเดิม เขามองตามสายตาของไปเย่ไป
ไม่ใช่แค่อู๋เซี่ย แม้แต่ชายชุดดำสวมหน้ากากก็พากันหันกลับไปมอง
เงาร่างโดดเดี่ยวเย็นชานั้นค่อย ๆ ปรากฏออกมาจากความมืด
เป็นผู้ชายคนหนึ่ง
เขามีรูปร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อฮู้ดสีดำ และดูเหมือนจะสะพายดาบไว้ด้านหลังด้วย