“เสี่ยวไป๋ นายคิดว่าไง?”
เสียงของอู๋เซี่ยดังขึ้นข้างหูไปเย่อีกครั้ง ดึงเขากลับมาสู่โลกความเป็นจริง
“เป็นเพราะสำเนาจารึกงั้นเหรอ?”
ไปเย่พึมพำ
ความคิดของเขาเริ่มฟุ้งกระจาย
ถ้าคนพวกนี้มาเพื่อสำเนาจารึกจริง เป้าหมายสุดท้ายของพวกเขาก็คือสุสานราชัน 7 ดาวแห่งหลู่หวัง
“เจ้านายคนซื่อ ผมว่าคงไม่ผิดจากนี้เท่าไร”
ไปเย่ไม่ได้ด่วนสรุป แต่เขาคิดว่าการคาดเดาของตัวเองน่าจะใกล้เคียงความจริงแล้ว
……
“ไอ้เด็กตัวเหม็น ทำไมเพิ่งมาเอาป่านนี้?”
“หลงจีเป่ยถูกคนซื้อไปนานแล้ว”
อู๋ซานเซิงมองอู๋เซี่ยที่เพิ่งมาถึงอย่างล่าช้า พลางพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจนัก
“เออจริงสิ แล้วคนนั้นเป็นใคร?”
อู๋ซานเซิงชี้ไปยังคนที่ยืนอยู่ตรงประตูแล้วถามอู๋เซี่ย
“นายหมายถึงเขาเหรอ? เขาชื่อไปเย่ เป็นพนักงานของผม!”
อู๋เซี่ยยิ้มเจื่อน ๆ พลางตอบคำถามของอู๋ซานเซิง
“พนักงาน?”
อู๋ซานเซิงเข้าใจได้อย่างรวดเร็ว
พนักงานที่อู๋เซี่ยพูดถึง น่าจะหมายถึงลูกจ้างของอู๋ซานจวี
“เสี่ยวเซี่ยเอ๊ย! ไม่ใช่ว่าลุงสามจะว่าอะไรนายนะ อย่าพาใครต่อใครมาที่นี่ โดยเฉพาะตอนที่ฉันให้นายดูหลงจีเป่ย”
“ลองนับดูสิว่าลุงสามสอนนายไปกี่ครั้งแล้ว นี่เป็นกฎของวงการเรา!”
ไปเย่ที่ยืนอยู่ตรงประตูได้ยินคำพูดของอู๋ซานเซิงทุกคำ
แต่เขายังคงมีสีหน้าเรียบเฉย
อย่างไรเสีย อู๋ซานเซิงตรงหน้าก็เป็นเพียงเจี่ยเหลียนหวนที่ปลอมตัวมา
เจี่ยเหลียนหวนมีนิสัยคล้ายกับอู๋ซานเซิง ต่างก็เป็นคนเจ้าเล่ห์เจนจัดและเหี้ยมโหด