ณ หลงหูซานเชียนถิง
ชายชราคนหนึ่งสวมเสื้อคลุมขนมิงก์สีขาว กำลังเล่นหมากล้อมกับหญิงสาวในชุดสีเขียว
หญิงสาวอายุราวสิบแปดสิบเก้าปี
เธอมัดผมหางม้า ดูปราดเปรียวซุกซน
“คุณปู่ กระดานนี้คุณปู่แพ้อีกแล้วนะ”
จู้เหวินจู๋วางหมากสีขาวในมือลง ก่อนแลบลิ้นอย่างทะเล้น “คุณปู่ซื่อบื้อจริง ๆ แค่หมากล้อมกระดานเดียวยังเอาชนะหนูไม่ได้เลย”
“บางทีคุณปู่อาจจะแก่แล้วกระมัง”
จู้หลิงเทียนมองหมากสีดำในมือ แววตาจมอยู่กับความทรงจำในอดีต
“ปีนี้คุณปู่อายุแค่ห้าสิบเก้าเอง จะแก่ตรงไหนกันล่ะ”
จู้เหวินจู๋เพิ่งพูดจบ เสียงฝีเท้าก็ดังมาจากลานด้านหลัง “คุณหนูเหวินจู๋ คุณหนูลู่เซวียนอี๋จากตระกูลลู่แห่งจินหลิงมาเยี่ยมค่ะ”
“หืม?”
จู้เหวินจู๋เงยหน้ามองหญิงสาวเซ็กซี่เย้ายวนที่เดินเข้ามา ก่อนถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย “คุณหนูลู่มาหาฉันมีธุระอะไรหรือคะ?”
“คุณหนูเหวินจู๋ คืออย่างนี้ค่ะ ฉันได้ยินมาว่าตระกูลจู้แห่งหนานหลิงต้องการลงทุนสร้างโรงเรียนดนตรีนานาชาติในมณฑลเจียงหนาน ส่วนตระกูลลู่ของฉันก็มีประสบการณ์ด้านนี้ ฉันเลยคิดว่า...”
ลู่เซวียนอี๋แสดงท่าทีสุภาพและนอบน้อมต่อจู้เหวินจู๋อย่างยิ่ง
แต่ยังไม่ทันพูดจบ
จู้เหวินจู๋ในชุดสีเขียวก็ส่ายหน้า “คุณหนูลู่ เชิญกลับไปเถอะ วันนี้ฉันอยากอยู่เล่นหมากล้อมกับคุณปู่เท่านั้น ไม่อยากคุยเรื่องงาน”
“ถ้าอย่างนั้น... เราแลกนามบัตรกันได้ไหมคะ?”
ลู่เซวียนอี๋ถามด้วยน้ำเสียงประจบเอาใจ
สถานะของจู้เหวินจู๋สูงส่งเกินไป อีกฝ่ายเป็นหลานสาวของปรมาจารย์ระดับตำนาน เธอจึงจำต้องวางตัวให้ต่ำลง