“ซูเหวิน พี่เซวียนอี๋เมตตาให้โอกาสนายประลองยิงธนูกับนักยิงธนูมืออาชีพแล้ว ยังไม่รีบไปเลือกคันธนูอีกหรือ?”
เห็นซูเหวินยืนนิ่งอยู่กับที่เนิ่นนาน เจียงจื่อฉีร่างสูงโปร่งจึงอดเร่งไม่ได้
“แต่ทำไมฉันต้องแข่งยิงธนูกับเขาด้วย?”
ซูเหวินเหลือบมองจูกัดเฉินอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนย้อนถามว่า “ชนะเขาแล้วก็แค่เสียเวลาเปล่า สำหรับฉันมันไม่มีความหมายเลยสักนิด”
“นายเนี่ยนะจะชนะคุณชายจูกัด? ฝันไปเถอะ! เขาเป็นนักยิงธนูอัจฉริยะที่เข้ารอบสี่คนสุดท้ายของการแข่งขันชิงแชมป์ระดับประเทศเชียวนะ!”
เจียงจื่อฉีพูดเยาะเย้ย
“ซูเหวิน เมื่อครู่แกบอกว่าประลองยิงธนูกับฉันไปก็ไม่มีความหมาย หรือว่าอยากเพิ่มเดิมพันด้วย?”
จูกัดเฉินขมวดคิ้ว จ้องซูเหวินเขม็ง
“ถูกต้อง ฉันหมายถึงอย่างนั้น”
ซูเหวินชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว “ถ้านายแพ้ จ่ายให้ฉันตามจำนวนนี้”
“20 ล้าน?”
จูกัดเฉินขมวดคิ้วเล็กน้อย
แม้เขาจะเป็นลูกเศรษฐี แต่เงินค่าขนมแต่ละเดือนก็มีแค่ 5 ล้านเท่านั้น
20 ล้าน
เท่ากับเงินเก็บของเขาถึง 4 เดือน
“ซูเหวิน นายไม่เคยเห็นเงินหรือไง? อ้าปากก็เรียก 20 ล้าน นาย...”
เจียงจื่อฉีกำลังจะตำหนิซูเหวิน แต่กลับเห็นเขาส่ายหน้าแล้วพูดว่า “ฉันหมายถึง 200,000”
200,000
พอดีใช้ซื้อบัวจื่ออวิ๋นเหลียนมารักษาอาการบาดเจ็บที่ขาของภรรยาได้
“ฮ่า ๆ ที่แท้ก็ 200,000 เองเหรอ?”
คำตำหนิที่เกือบหลุดจากปากเจียงจื่อฉีกลายเป็นเสียงหัวเราะเยาะ “คนบ้านนอกก็เป็นคนบ้านนอกวันยังค่ำ ฉันนึกว่านายจะเรียกเงินก้อนโตเสียอีก ที่แท้ก็แค่นี้เอง?”
“จื่อฉี เธอไม่เข้าใจหรอก สำหรับพวกเรา เงิน 200,000 เป็นแค่ค่าอาหารมื้อเดียว แต่สำหรับซูเหวินน่ะเหรอ? เงิน 200,000 เท่ากับผลผลิตจากการทำนาของเขาหลายปีเลยนะ”
ลู่เซวียนอี๋พูดอย่างเวทนา “จุดเริ่มต้นในชีวิตของพวกเรา คือจุดหมายปลายทางที่ซูเหวินพยายามทั้งชีวิตก็ไม่มีวันไปถึง”
ระหว่างที่พูดถากถาง
ลู่เซวียนอี๋กลับยิ่งมั่นใจว่าเห็ดทรัฟเฟิลแดงนั้น ซูเหวินคงบังเอิญเก็บได้จากบนเขาแน่นอน