ตอนที่ 44
รถม้าหยุดลงอย่างเร่งรีบหน้าตำหนักอ๋องอาน หลี่เทียนโหย่วถึงกับรอให้หลิวหมิงวางที่พักเท้าไม่ไหว เขากระโดดลงจากรถม้าอย่างสะดุดเซ แล้วพุ่งเข้าไปในประตูใหญ่ของตำหนักอ๋องอานโดยไม่ทันคิด
“เวยเอ๋ย! เวยเอ๋ยของข้าอยู่ที่ไหน?” เสียงของเขาแหบพร่า ดวงตาแดงก่ำ ความกังวลและหวาดกลัวตลอดทางแทบทำให้เขาพังทลาย
“ท้าหลี่ เชิญตามข้ามา ชายาอ๋องคงอยู่ที่เรือนของพระอัยยิกาในเวลานี้” หลิวหมิงรีบวิ่งเข้ามาหาหลี่เทียนโหย่วแล้วนำทาง
ผ่านระเบียงคดเคี้ยวหลายชั้น หัวใจของหลี่เทียนโหย่วแทบขึ้นมาอยู่ที่ลำคอ จนกระทั่งก้าวเข้าไปในโถงใหญ่ของ ‘หอชืออาน’ ซึ่งเป็นที่ประทับของพระอัยยิกา เมื่อเห็นบุตรสาวที่พระอัยยิกากำลังกอดปลอบอยู่แน่น ใบหน้าซีดขาวแต่ยังปลอดภัยดี เส้นประสาทที่ขึงตึงของเขาจึงค่อยคลายลง
“ท่านพ่อ…” หลี่จือเหวยเห็นบิดา ความเข้มแข็งที่ฝืนประคองมาตลอดพลันพังทลาย น้ำตาเอ่อคลอจนไหลริน
“เวยเอ๋ย!” หลี่เทียนโหย่วไม่สนใจสิ่งอื่นใด เดินเข้าไปหาบุตรสาว ยืนอยู่ตรงหน้านางแล้วคว้ามือไว้แน่น พลางกวาดตามองตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า เสียงสะอื้นสั่นเครือ “เจ้าไม่เป็นไรใช่ไหม? บาดเจ็บตรงไหนหรือไม่? ไอ้สารเลวนั่นรังแกเจ้าหรือเปล่า?”
เขาถามต่อเนื่องไม่หยุด ความห่วงใยเอ่อล้นออกมาอย่างเห็นได้ชัด
“ท่านพ่อ ลูกไม่เป็นไร… โชคดีที่ท่านอ๋องมาถึงทันเวลา…” หลี่จือเหวยส่ายหน้า แต่น้ำตากลับไหลหนักกว่าเดิม “หากท่านอ๋องมาไม่ทัน… ลูกคง…”
เมื่อนึกถึงเหตุการณ์เฉียดฉิวในตอนนั้น หลี่จือเหวยยังคงหวาดผวา ร่างกายสั่นเทาเล็กน้อย
พระอัยยิกาตบหลังหลี่จือเหวยอย่างเวทนา แล้วกล่าวกับหลี่เทียนโหย่วว่า “ท่านพ่อตาโปรดวางใจ หมอหลวงมาตรวจแล้ว จือเหวยเพียงตกใจกลัว หมอสั่งยาสงบประสาทไว้หลายเทียบ เด็กน่าสงสาร คราวนี้ต้องเจ็บปวดไม่น้อย! เลิ่งฉีสารเลวนั่นชั่วช้ายิ่งกว่าสุกรสุนัขเสียอีก! ส่วนตระกูลเลิ่งก็เหมือนกัน คานงอท่อนบนท่อนล่างก็เอียง สมควรได้รับผลกรรมเช่นนี้!”