ตอนที่ 6
สวี่เฮ้อหมิงได้ยินดังนั้น ใบหน้าเฒ่าพลันแดงระเรื่อ เป็นเขาที่สั่งสอนบุตรไม่ดี มิฉะนั้นสวี่ชิงชื่อจะทำเรื่องเหลวไหลเช่นนี้ได้อย่างไร
“แม่นางผู้นี้ เป็นความผิดของข้าที่สั่งสอนบุตรไม่ดี ทำให้แม่นางต้องลำบากใจ มิสู้ให้ข้าส่งคนไปส่งแม่นางกลับบ้านโหวหรูอานเถิด” สวี่เฮ้อหมิงกล่าวกับหลี่จือเหวยด้วยสีหน้าละอายใจ
“เสด็จพ่อจะใจร้ายเช่นนี้ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ จะส่งนางกลับบ้านโหวหรูอานไปทนรับความอัปยศอดสูหรือพ่ะย่ะค่ะ เสด็จพ่อทำเช่นนี้มิใช่ช่วยพี่สาว แต่กำลังทำร้ายนางต่างหาก” สวี่ชิงชื่อก้าวออกมาด้วยสีหน้าไม่พอใจ
“ไปอยู่ข้าง ๆ เจ้าเป็นเด็กจะรู้อะไร” สวี่เฮ้อหมิงรู้สึกจนปัญญากับสวี่ชิงชื่อ แต่เมื่อหลี่จือเหวยอยู่ที่นี่ จึงไม่สะดวกจะตำหนิเขารุนแรงเกินไป
“เสด็จพ่อ หรือพระองค์คิดว่าพี่สาวหน้าตาไม่งดงามหรือพ่ะย่ะค่ะ” สวี่ชิงชื่อมองหลี่จือเหวยอย่างไม่เข้าใจ ในใจคิดว่าสตรีผู้นี้เป็นหญิงงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบมา
“ขออ๋องอานโปรดเมตตา ประทานทางรอดให้ข้าน้อยด้วยเถิด” หลี่จือเหวยรู้ดีว่า หากนางถูกอ๋องอานส่งกลับไปจริง สิ่งที่รอนางอยู่ย่อมเป็นจุดจบเดียวกับชาติก่อนอย่างแน่นอน
ในเมื่อสวรรค์ประทานโอกาสให้เลือกอีกครั้ง โอกาสนี้ย่อมมิใช่เพื่อให้นางเดินซ้ำรอยเดิม
สวี่เฮ้อหมิงชะงักงัน ครู่หนึ่งยังไม่เข้าใจ ในเมื่อนางเป็นว่าที่สะใภ้ที่บ้านโหวหรูอานกำหนดไว้ แล้วเหตุใดจึงไม่มีทางรอด
“ท่านอ๋องอาน บ้านโหวหรูอานแสร้งว่าจะรับข้าน้อยไปเป็นภรรยา แท้จริงแล้วพวกเขาจัดพิธีแต่งบุตรสาวตระกูลโจวเป็นภรรยาเอกไปตั้งแต่สามวันก่อน วันนี้ข้าน้อยยังไม่ทันก้าวเข้าประตู พวกเขาก็จงใจปล่อยให้ข้ารออยู่ข้างนอก ต่อให้ข้าได้เข้าตระกูลหลิน ชีวิตข้างหน้าก็คงไม่ราบรื่น ยิ่งกว่านั้น ชาติกำเนิดของข้าต่ำต้อย สินเดิมเหล่านี้คงมิอาจเป็นหลักประกันให้ข้าได้ กลับจะกลายเป็นเครื่องเร่งความตายเสียมากกว่า”