บทที่ 19
“ไห่กงกง ต่อจากนี้จงให้คนจากกรมคลังไปบ้านโหวหรูอานกับตำหนักอ๋องอาน แล้วนำสิ่งของเหล่านั้นเข้าคลังหลวงโดยตรง” จูจิ้งเฉินดูคล้ายจะมองแผนการของหลินฉีหัวออกตั้งแต่แรกแล้ว
เขากล่าวกับไห่กงกงโดยตรง
ก็เพื่อป้องกันไม่ให้หลินฉีหัวหาข้ออ้างยึดสิ่งของเหล่านั้นไว้เสียภายหลัง
ยิ่งไปกว่านั้น หากให้อ๋องอานหรือหลี่จือเหวยไปทวงสิ่งของเหล่านั้น บ้านโหวหรูอานเก้าในสิบส่วนย่อมไม่ยอมคืนให้
เมื่อสวี่เฮ้อหมิงได้ยินพระดำรัสของฮ่องเต้ มุมปากก็ยกขึ้นเล็กน้อย
เขาลอบกล่าวในใจว่า ฮ่องเต้ทรงพระปรีชายิ่งนัก!
เมื่อกรมคลังลงมือเอง ต่อให้หลินฉีหัวคิดจะบ่ายเบี่ยงก็ทำไม่ได้
สวี่เฮ้อหมิงกระตุกชายแขนเสื้อหลี่จือเหวยเบา ๆ แล้วกล่าวว่า “ยังไม่รีบขอบพระทัยอีก!”
“ขอบพระทัยในพระมหากรุณาธิคุณของฮ่องเต้!” หลี่จือเหวยแม้ไม่รู้ว่าเหตุใดท่านอ๋องจึงให้นางขอบพระทัย แต่ท่านอ๋องกล่าวเช่นไร นางก็ทำตามนั้น
“คุณหนูหลี่ไม่มีสิ่งใดอยากขอจากเราจริงหรือ?” จูจิ้งเฉินกลับมองหลี่จือเหวยกับสวี่เฮ้อหมิงด้วยแววตาคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม แล้วเอ่ยถาม
เมื่อสวี่เฮ้อหมิงรับสายตาที่จูจิ้งเฉินส่งมา ก็รู้ว่าฮ่องเต้กำลังหยอกเย้าอยู่ เขานึกขึ้นได้ว่าเรื่องที่ตนจะแต่งกับหลี่จือเหวย อย่างไรก็ต้องยกขึ้นมาพูดกันอย่างเปิดเผยเสียที
แม้เขาจะแต่งกับภรรยาที่สอง ก็ไม่มีความคิดจะทำให้หลี่จือเหวยต้องเสียเกียรติ
อีกทั้งหลี่จือเหวยยกสินเดิมทั้งหมดของนางให้ราชสำนัก ส่วนเขามอบที่พำนักให้นาง ฮ่องเต้ก็ยังทรงได้ประโยชน์อยู่ดี
การขอพระบรมราชานุญาตในการสมรสจากฮ่องเต้สักครั้ง ย่อมไม่ถือว่าเกินเลย