บทที่สิบหก
“ใครบอกว่าไม่ได้ไปเล่า พระอัยยิกาไม่ยอมพบพวกเราเลยต่างหาก” ท่านหญิงโจวนึกถึงเรื่องนี้ขึ้นมาก็รู้สึกไม่พอใจอย่างยิ่ง
นางคิดว่าพระอัยยิกาจงใจหาเรื่องบ้านโหวหรูอานของพวกเขา
ตำหนักอ๋องอานเองก็ไม่ไว้หน้าบุตรสาวของตนเช่นกัน
“ไม่พบพวกท่านหรือ? แล้ววันนี้เล่า พวกท่านไม่ได้ไปหรือ?” หลินฉางไจ้มองบิดามารดาของตนอย่างไม่พอใจ ไม่เข้าใจว่าเหตุใดวันนี้ทั้งสองยังมีใจเข้าวัง
นี่ไม่เท่ากับหาเรื่องใส่ตัวเองหรืออย่างไร?
“วันนี้พวกเราคิดจะเข้าวัง ให้ฮ่องเต้ทรงตัดสินความเป็นธรรมแทนพวกเราน่ะสิ” ท่านหญิงโจวเอ่ยอย่างน้อยใจ ในใจคิดว่าบุตรสาวไม่ช่วยหาทางให้พวกเขา แล้วยังจะมาโทษพวกเขาอีกหรือ
ต้องรู้ไว้ว่าที่พวกเขาทำทุกอย่างนี้ หนึ่งก็เพื่อบ้านโหวหรูอาน แต่อันที่จริงแล้ว ที่ทำไปมากกว่านั้นก็เพื่อบุตรสาวคนนี้มิใช่หรือ
“พอเถอะ วันนี้พวกท่านเข้าวังมาทำไมกันแน่?” หลินฉางไจ้ไม่รู้เพราะเหตุใด แต่ยามนี้ในใจกลับรู้สึกสังหรณ์ไม่ดี
“แน่นอนว่ามาขอให้ฮ่องเต้ทรงตัดสินความเป็นธรรมแทนบ้านโหวหรูอานของพวกเรา สวี่ชิงชื่อเด็กนั่นถึงกับฉุดซื่อจื่อฟูหยินของบ้านโหวหรูอานไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ คนก็ต้องเอากลับมามิใช่หรือ?” ท่านหญิงโจวรีบกล่าว ส่วนจะเอาคนกลับมาได้หรือไม่ค่อยว่ากัน ที่สำคัญคือต้องเอาสินเดิมเหล่านั้นกลับมาให้ได้
“หึ จะเอาคนกลับไปหรือ? แล้วโจวอวี่ถางเล่า พวกท่านคิดจะจัดการอย่างไร?” หลินฉางไจ้มองบิดามารดาอย่างเยาะเย้ย ก่อนจะหันไปมองน้องชายที่ไม่ได้ความซึ่งยืนอยู่ข้าง ๆ