บทที่ 63
“จือเหวย? จือเหวย?” สวี่เฮ้อหมิงตาไวมือไว รีบโอบรับร่างนางไว้ หัวใจแทบหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
“ฮือ...ฮือ...” เมื่อสวี่ชิงชื่อเห็นสวี่เฮ้อหมิงมาถึง ในที่สุดก็กล้าร้องไห้โฮออกมาเสียที ใครจะรู้ว่าเมื่อครู่เขาหวาดกลัวเพียงใด แม้มารดาเลี้ยงจะคอยปกป้องเขาก็ตาม
แต่เขาก็เป็นห่วงมารดาเลี้ยงด้วย
บัดนี้มารดาเลี้ยงหมดสติไปแล้ว สวี่ชิงชื่อยิ่งหวาดกลัว มารดาเลี้ยงคงไม่ถึงกับตายใช่หรือไม่?
พอคิดเช่นนี้ สวี่ชิงชื่อก็ยิ่งร้องไห้เสียงดังขึ้น
สวี่เฮ้อหมิงขมวดคิ้ว พลางมองฮูหยินหลอที่อยู่ข้างกายด้วยแววตาเย็นชา ชั่วขณะหนึ่งเขายังจำไม่ได้ว่าคนตรงหน้าคือใคร
เขารู้เพียงว่าคนผู้นี้รังแกชายาอ๋องกับบุตรของเขา
เชี่ยเหยียนจือกับเจียงอวี่ซึ่งอยู่ด้านข้างเห็นสวี่เฮ้อหมิงมาถึง ต่างก็โล่งใจ เมื่อเห็นสวี่ชิงชื่อร้องไห้ เด็กทั้งสองก็พากันร้องไห้โฮตามไปด้วย
“เอาละ อย่าเพิ่งร้องไห้ เล่ามาว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น?” แม้สวี่เฮ้อหมิงจะรู้สึกปวดใจเมื่อเห็นบุตรร้องไห้ แต่ยามนี้เขาก็อยากรู้ว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่
หมอที่ติดตามมาด้วยรีบเข้าไปตรวจอาการของหลี่จือเหวย
“ท่านอ๋อง ชายาอ๋องเพียงตกใจเกินไป ไม่มีอันตรายพ่ะย่ะค่ะ” หมอรีบกล่าว
“ตรวจดูอาการของเด็ก ๆ ก่อน” สวี่เฮ้อหมิงสั่งเสียงเย็น
สวี่เฮ้อหมิงกวาดตามองฮูหยินร่างท้วมตรงหน้าและหลอจิ้งอานตัวอ้วนกลมที่อยู่ข้างกายอย่างเย็นชา
“เมื่อครู่พวกเจ้าสั่งให้คนลงมือทำร้ายภรรยากับบุตรของข้าหรือ?” น้ำเสียงของสวี่เฮ้อหมิงประหนึ่งอสูรจากนรก ทำให้ฮูหยินหลออดสั่นสะท้านไม่ได้