บทที่ 81
เมื่อหลี่จือเหวยฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองอยู่ในห้องที่เต็มไปด้วยฝุ่น
“แค่ก!” หลี่จือเหวยสำลักฝุ่นจนไอเบา ๆ
“มีใครอยู่หรือไม่?” หลี่จือเหวยกวาดตามองไปรอบห้อง แต่ไม่เห็นเงาของหลินจื่ออี้ โชคดีที่นางไม่ได้ถูกมัดเอาไว้ จึงทำได้เพียงตะโกนเรียกดูว่าจะมีใครได้ยินแล้วเข้ามาหรือไม่
ไม่รู้ว่าเป็นผู้ใดลักพาตัวนางมาที่นี่
เมื่อนึกถึงเรื่องนี้ หลี่จือเหวยก็อดถอนหายใจไม่ได้ นี่เป็นครั้งที่สองแล้วที่นางถูกลักพาตัว แต่กลับไม่ได้รู้สึกตื่นตระหนกนัก เพียงแต่ในใจนึกอย่างจนปัญญาว่า เหตุใดเรื่องชวนจนใจเช่นนี้ถึงเกิดขึ้นอีกแล้วเล่า?
คนพวกนั้น ลักพาตัวคนอื่นบ้างไม่ได้หรือไร?
ประสบเหตุร้ายมาหลายครั้ง หลี่จือเหวยพลันรู้สึกว่าตนเองก้าวหน้าขึ้นไม่น้อย ถึงกับรู้จักปลอบใจตนเองแล้ว
เพียงแต่ไม่รู้ว่าครานี้ตนไปขัดตาผู้ใดเข้าอีก
เมื่อครู่นางยังอยู่ในวังหลวง คงเป็นไปไม่ได้กระมังที่จะถูกลักออกจากวังในชั่วพริบตา?
เมื่อนึกได้เช่นนี้ หลี่จือเหวยก็ลองผลักประตูห้องที่ผุพัง
แค่มองก็รู้ว่าห้องนี้ไม่ได้มีคนอยู่มานาน ทั้งยังถูกปล่อยปละละเลยมานานมาก นางแม้ชาติกำเนิดไม่สูงส่ง แต่บิดามารดาก็เลี้ยงดูนางอย่างดีมาตั้งแต่เล็ก ให้กินดีอยู่ดี
สถานที่รกร้างชวนขนหัวลุกเช่นนี้ นางอยู่ไม่ชินหรอก
ทว่าขณะที่หลี่จือเหวยพยายามเปิดประตู กลับพบว่าประตูถูกล็อกจากด้านนอก
“คนผู้นั้นคงไม่ได้คิดจะขังข้าให้ตายอยู่ที่นี่หรอกนะ?” หลี่จือเหวยขมวดคิ้วเอ่ย
“มีใครอยู่หรือไม่? มานี่หน่อย!” หลี่จือเหวยทำได้เพียงตะโกนเสียงดัง หวังเรียกให้ใครสักคนเข้ามา