แววตาของเจียงเฉิงเป่ย์ฉายแวบเย็นเยียบ "ต้องสั่งสอนเธอให้เข็ดหลาบ ปล่อยไปง่าย ๆ คราวนี้ คราวหน้าเธอจะก่อเรื่องใหญ่กว่านี้อีก"
เจียงเยี่ยนเยี่ยนเป็นน้องสาวแท้ ๆ ของเขาไม่ผิด
เบื้องหลังเธอมีครอบครัว แต่ว่าหนิงซีมีเพียงตัวคนเดียว
ระหว่างภรรยาผู้ร่วมชีวิตกับน้องสาว ใครสำคัญกว่ากันเขาแยกแยะออก
เขากุมมือน้อยนุ่มนิ่มของหนิงซี
"วางใจเถอะ ทางพ่อกับแม่ฉัน ฉันจะรับมือเอง พวกเขาไม่กล้ารังแกเธอหรอก ฉันจัดการทุกอย่างได้"
หนิงซีตอบรับเบา ๆ
นึกถึงสีหน้าซีดเซียวของเถียนกุ้ยหลันก่อนจากมา เธอเงียบคิดครู่หนึ่งแล้วพูดความเห็นของตน
"เอาอย่างนี้ไหม ฉันไม่อยากเอาความกับเจียงเยี่ยนเยี่ยนแล้ว"
ไม่ใช่ว่าเธอเอาคุณธรรมลบล้างความแค้น เจียงเยี่ยนเยี่ยนก็ถือว่าถูกข่มขู่ให้ก่อเหตุ ต่อให้ตัดสินโทษ เกรงว่าคงแค่ไม่กี่เดือน หากส่งเธอเข้าคุกจริง ๆ เถียนกุ้ยหลันกับเจียงโหย่วฝูก็คงไม่สบายใจ
เพราะเจียงเยี่ยนเยี่ยนคนเดียว ทำให้พ่อลูก แม่ลูกเหินห่าง เกิดร้าวฉาน ช่างไม่คุ้มค่าเลย
เธออยากเดินหน้ากับเจียงเฉิงเป่ย์ต่อไปก็ต้องคำนึงถึงชื่อเสียงของเขา ถึงแม้เจียงเยี่ยนเยี่ยนจะผิดก่อน แต่ส่งน้องสาวแท้ ๆ เข้าคุก คนในหมู่บ้านก็จะนินทาลับหลังว่าเจียงเฉิงเป่ย์ไร้ญาติขาดมิตร
อาจจะหาว่าเขาถูกผู้หญิงมอมเมาจนเสียสติ
อย่างไรก็เป็นพี่น้องท้องเดียวกัน กระดูกหักยังเชื่อมด้วยเอ็น ถอยคนละก้าวกลับได้ชื่อเสียงดี
"ครอบครัวมีคนเคยต้องโทษ ชื่อเสียงวงศ์ตระกูลเจียงก็มัวหมอง"
ยุคนี้สังคมยังค่อนข้างอนุรักษนิยม ครอบครัวใครมีคนติดคุก ทั้งบ้านก็พลอยขายหน้าขายตา ถูกนินทา