เจียงเฉิงหนาน “……”
คนตระกูลเจียง “……”
หนิงซีแสร้งเบิกตากว้างด้วยความตกใจแล้วร้องอุทาน
“กลายเป็นนายนี่เอง!”
“เจียงเฉิงหนาน ทำไมนายถึงแอบอ้างเป็นพี่ชายรองของนายเขียนจดหมายให้เฉาซินโหรว นายรู้ไหมว่านี่มันคือการทำร้ายคนอื่น โชคดีที่เรื่องมันกระจ่างแล้ว ไม่งั้นชื่อเสียงของพี่ชายรองนายคงถูกนายทำลายหมดแล้ว!”
“ขะ ข้าไม่ได้คิดอะไรมากตอนนั้น…”
จริง ๆ แล้วก็คือเจียงเฉิงหนานไม่มีความมั่นใจในตัวเอง
ถ้าไม่แอบอ้างตัวตนของพี่ชายรอง เฉาซินโหรวคงไม่ชายตามองเขาด้วยซ้ำ
“แต่ข้าจริงใจต่อซินโหรวนะ ข้าอยากแต่งกับนางจริง ๆ!”
ตอนนั้นเอง เฉาซินโหรวที่ถูกกระทบกระเทือนจิตใจอย่างหนักก็ได้สติคืนมา โดยไม่ทันคิดก็เงื้อมือตบฉาดหนึ่ง
“เพียะ”
เจียงเฉิงหนานถูกตบจนแว่นเบี้ยว เส้นผมยุ่งเหยิง
เขามองเฉาซินโหรวอย่างไม่อยากเชื่อ “เจ้าตบข้า?”
“นายสมควรถูกตบ!”
ความอัปยศอดสูมหาศาลซัดสาดไปทั่วร่าง ใบหน้างามสง่าของเฉาซินโหรวเต็มไปด้วยความเกรี้ยวกราด
ต่อคำสารภาพรักของเจียงเฉิงหนาน นางไม่มีความสะเทือนใจแม้แต่น้อย หัวใจเต็มล้นด้วยโทสะพลุ่งพล่าน
หากไม่ใช่เพราะเขา นางจะต้องมาเหมือนตัวตลกมอบใจให้ผิดคนแบบนี้หรือ
หากไม่มีจดหมายพวกนั้น บางทีตัวนางคงไม่ต้องรอคอยอย่างทุกข์ทรมานถึงสองปี จนกลายเป็นสาวแก่ที่ใคร ๆ ก็หัวเราะเยาะ และคงไม่มีฉากที่นางต้องสูญเสียหน้า สูญเสียศักดิ์ศรีสิ้นเชิงเช่นนี้
ทุกสิ่งทุกอย่าง ล้วนเป็นความผิดของเจียงเฉิงหนาน
“ข้าเกลียดเจ้า!”
“เจียงเฉิงหนาน เจ้าฟังข้าให้ดี ๆ ต่อให้ต้องแต่งกับพ่อม่ายแก่ ข้าก็ไม่สนใจแต่งกับเจ้า!”
ฟังคำพวกนี้จบ เจียงเฉิงหนานราวกับถูกสายฟ้าฟาด ใบหน้าซีดเซียว
“ซินโหรว เธอ…”