ตอนแรกเจียงเฉิงเป่ย์ยังกังวลว่าหนิงซีจะสู้โจวชิงเหลียนไม่ได้ คิดไม่ถึงว่าเด็กสาวจะยังคงแสดงฝีมือได้คงเส้นคงวาเช่นเคย
เขาแย้มยิ้มเล็กน้อยโดยไม่ให้ใครสังเกต แล้วลุกเดินเข้ามา
เมื่อเห็นดังนั้น โจวชิงเหลียนก็ยิ้มเยาะหนิงซีอย่างผู้ชนะ
"เฉิงเป่ย์ ฉันรู้ว่าเธอชอบหนิงซี แต่สถานการณ์ตอนนี้มันไม่เหมือนเดิมแล้ว นางพูดจาโอหังไม่เคารพผู้อาวุโส เธอจะเข้าข้างนางไม่ได้นะ แค่นี้ยังไม่ทันเข้าบ้านก็เหิมเกริมขนาดนี้ ถ้าเข้าบ้านไปแล้วจะไม่ป่วนบ้านกันใหญ่หรือ"
"คนที่พูดจาโอหังคือป้ารองต่างหาก"
เจียงเฉิงเป่ย์เดินมาหยุดข้างหนิงซี ส่งสายตาปลอบประโลมให้
"ไม่เป็นไรใช่ไหม"
หนิงซีผงกหัวอย่างน่าสงสาร "น้อยใจ"
"ยังจะมาน้อยใจอีก" โจวชิงเหลียนโมโหจนคอพองโตขึ้นสองรอบ
คนที่ถูกด่าคือตนเองแท้ๆ นี่หนิงซียังจะเสแสร้งอีก!
กำลังคิดจะอบรมหนิงซีเรื่องการวางตัวให้ดี เจียงเฉิงเป่ย์ก็ตวัดสายตาเย็นยะเยือกมามอง
"ป้ารอง หนิงซีไม่ควรน้อยใจหรือ หมูป่าเป็นข้าเป็นคนล่าเอง นางไม่มีสิทธิ์กินเนื้อ หรือว่าป้ามี"
โจวชิงเหลียนถูกถามจนอึ้งไปทันที หน้าตาเหี่ยวย่นบิดเบี้ยวด้วยความอัดอั้น
*
หลังอาหารเย็น หนิงซีสอนเจียงเสี่ยวอวี้รู้จักตัวอักษร
ใกล้จะเลิกสอน เจียงเฉิงเป่ย์ถือยาทาน้ำมันที่ปรมาจารย์จวงให้ไว้เดินเข้ามา
"ปรมาจารย์จวงกำชับให้ทายาอีกครั้งก่อนนอน"
"ดี"
หนิงซีรับคำแล้วยื่นมือไป "ให้ฉันเถอะ"
เจียงเฉิงเป่ย์ว่า "ข้าทาให้เถอะ ยาทาน้ำมันนี่กลิ่นแรง เธออย่าไปทำมือเปื้อนเลย"
อาสองกับพี่หนิงมีธุระต้องทำ เจียงเสี่ยวอวี้ก็ไม่รบกวน นอนเงียบๆ บนโต๊ะ เขียนทีละขีดทีละเส้นอย่างเอาจริงเอาจังมาก นางยังไม่ถึงวัยเรียน แต่พี่หนิงบอกแล้วว่า ตั้งใจเรียนก็จะออกจากหมู่บ้านได้
เปลวไฟตะเกียงน้ำมันก๊าดเต้นระริก