“หนิงซี เธอนึกว่าใครๆ ก็ใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเหมือนเธอเหรอ เธอยุให้คนอื่นซื้อของมากมายแบบนี้ ตั้งใจทำให้เขาทะเลาะกันหรือไง!”
ฉีหลานจือก้าวฉับๆ มาที่เคาน์เตอร์ มุมปากแฝงรอยยิ้มยียวน แววตารังเกียจและเจตนาร้ายกดเท่าไหร่ก็ไม่มิด
หนิงซีขมวดคิ้ว
ตัวเธอกับผู้หญิงคนนี้เพิ่งเคยเจอกันครั้งแรก หล่อนเอาความมุ่งร้ายมากมายขนาดนี้มาจากไหน?
หรือเป็นเพราะเธอช่วยชีวิตเอ้อเหมา แย่งซีนการเป็นพยาบาลของหล่อนไป?
เธอรู้สึกได้ถึงความไม่ชอบมาพากล
ผู้หญิงคนหนึ่งที่มุ่งร้ายต่อผู้หญิงอีกคน นอกจากมีเรื่องบาดหมางกันก็คือความอิจฉา ฉีหลานจือกำลังอิจฉาตัวเธออยู่ ส่วนเหตุผลก็เดาได้ไม่ยาก ไม่พ้นเรื่องผู้ชาย
เหอะ พวกแอบชอบผู้กองเจียงของบ้านเธอนี่เอง
หนิงซีส่งเสียงเยาะเย็น แล้วมองฉีหลานจือด้วยแววตากระแนะกระแหน
“ยังไงล่ะ เธอกำลังอิจฉาอยู่เหรอ?”
“ฉันจะอิจฉาคุณหนูใหญ่นายทุนอย่างเธอเรอะ?”
ฉีหลานจือกลัวความคิดเล็กๆ ของตัวเองจะถูกจับได้ เลยพูดโอ้อวดข่มว่า “ฉันกลัวเธอจะพาคนอื่นแย่ต่างหาก!”
“งั้นเธอก็เป็นห่วงเกินไปจริงๆ นั่นแหละ”
หนิงซีพูดเล่นคำสองแง่สองง่าม
ก่อนมาที่นี่ เธอเคยถามซูซวงซวงเรื่องงบประมาณ พอรู้ว่าซูซวงซวงมีคลังเงินเล็กๆ ที่แม่สามีให้มา เธอถึงกล้าพามาใช้จ่ายที่ห้างสรรพสินค้า ฉีหลานจือเป็นอะไรกันนะ จะมาสอดมือยาวเกินไปหน่อยแล้ว
ดวงตาคู่งามดั่งน้ำของเธอหมุนเล็กน้อย แล้วพูดขึ้นด้วยรอยยิ้ม
“คุณพยาบาลฉี ฉันว่าคุณนี่มันตาร้อน ของพวกนี้ไม่ถูกเลยนะ สงสัยคุณคงซื้อไม่ไหวกระมัง”
“ใครบอกว่าฉันซื้อไม่ไหว!”
พอความสามารถถูกดูหมิ่น ฉีหลานจือก็วู่วามขึ้นสมอง สั่งพนักงานขายพร้อมโบกมือกราด
“สหาย เอาของแบบพวกหล่อนที่ซื้อมาให้ฉันชุดหนึ่ง”
“คุณแน่ใจนะ?”
ตาพนักงานขายเปล่งประกาย
แม่เจ้า รวยแล้ว ยอดขายเดือนนี้อยู่หมัดแล้ว
ฉีหลานจือพยักหน้าแรงๆ ไม่ลืมที่จะหันไปดูแคลนหนิงซี
ท่าทางนั้น ดูราวกับผู้พาลได้ใจสมใจอยาก
เดี๋ยวเถอะจะทำให้เธอหัวเราะไม่ออก หนิงซีซื้อครีมทาหน้าไปตั้งหลายสิบกระปุก ซื้อแต่ของเกรดพรีเมียมทั้งนั้น กระปุกละห้ากว่าหยวน เทียบกับครีมยอดฮิตอย่างไป่เชวี่ยหลิง หรือครีมบำรุงผิวโหยวอี้แล้ว แพงกว่าตั้งสิบกว่าเท่า