ซูซวงซวงเห็นภาพตรงหน้า สัญชาตญาณแรกคือหาที่ซ่อนตัว
แต่พอคิดได้ดังนั้น ก็นึกถึงคำพูดของหนิงซีขึ้นมา ยิ่งทนเก็บงำเงียบงัน คนอื่นก็ยิ่งได้คืบจะเอาศอก
คนที่ไร้ขอบเขตไม่ใช่ตนเองเสียหน่อย
เธอสูดลมหายใจลึก แล้วพุ่งเข้าไป
ฉินมู่กำลังปลอบโจวอวี้เหยาอย่างอ่อนโยน
"อวี้เหยา เธออย่ากังวลเกินไป เสี่ยวกวงเป็นเด็กคลอดก่อนกำหนด หมอก็บอกแล้วว่าต้องดูแลประคบประหงมมากกว่าเด็กคนอื่น อีกไม่กี่ปีก็ดีขึ้นเอง"
โจวอวี้เหยาขอบตาคล้ำ สะอื้นเบา ๆ
"ฉันกลัวว่าเสี่ยวกวงจะเลี้ยงไม่รอดจริง ๆ แค่ไม่มีพ่อเขาก็น่าสงสารพออยู่แล้ว หากเกิดอะไรขึ้นอีก ฉันก็ไม่รู้จะมีชีวิตต่อไปอย่างไร"
สิ้นเสียงพูด
หยาดน้ำตาใสราวแก้วผลึกร่วงรินเป็นทางไม่ขาดสาย
ใบหน้าของเธอดูบอบบางอ่อนช้อย ยามร้องไห้ตาคล้ำเบ้าก็ยิ่งขับเน้นความไร้ที่พึ่งถึงขีดสุด
หญิงงามร่ำไห้ ผู้ชายทั่วไปต่างก็ทานทนไม่ไหว
แววตาฉินมู่ปรากฏความเวทนา น้ำเสียงอ่อนโยนหนักขึ้น
"เธอวางใจเถอะ มีฉันอยู่กับเธอและเสี่ยวกวง เขาจะต้องเติบใหญ่อย่างปลอดภัยแน่"
"ขอบคุณนะ ฉินมู่ มีเธอช่างดีจริง"
พูดประโยคนี้ โจวอวี้เหยาหยีตาขึ้นมองฉินมู่เล็กน้อย พอสบประสานแววตาเขาก็รีบหลบไป ราวกับผีเสื้อสะบัดปีกบางเบา ดูขวยเขินและขลาดอาย
หัวใจฉินมู่สูบฉีดแรงขึ้น
เขาขยับริมฝีปากจะพูดอะไรบางอย่าง จู่ ๆ ก็มีเสียงฝีเท้าดังมาจากข้างหลัง
อึดใจต่อมา ทั้งตัวก็ถูกแรงมหาศาลพุ่งชนเข้าให้ เขาเซถลา และเสี่ยวกวงในอ้อมกอดก็ร้องจ้าขึ้นมาด้วยความตกใจ