“อะไรนะ?!”
เจียงเฉิงเป่ย์สีหน้าครุ่นเครียด
ช่วงนี้เขาได้ยินว่ามีขบวนการค้ามนุษย์จากต่างถิ่นแฝงตัวเข้ามา มุ่งเป้าไปที่สตรีและเด็ก ในฐานะทหาร เขาย่อมมีหน้าที่ปกป้องประชาชน
“อยู่ไหน พาฉันไป”
เจียงเยี่ยนเยี่ยนดีใจลึก ๆ พลางชี้นิ้วไปยังตรอกหนึ่งไม่ไกล
“ตรงนั้นแหละ”
หนิงซีไม่คิดว่าพวกค้ามนุษย์สมัยนี้จะอุกอาจถึงเพียงนี้ กลางวันแสก ๆ ยังกล้าลงมือจับคนโดยไม่เกรงกลัว เธอจึงอยากตามไปด้วย แต่เจียงเฉิงเป่ย์กลับหันมาขณะนั้น ดวงตาดำขลับจ้องมองมาอย่างล้ำลึก
“เธออย่าไป รอฉันอยู่ที่นี่!”
พูดจบ เขาก็ไม่ทันคิดอะไร รีบก้าวขายาว ๆ วิ่งไปอย่างรวดเร็ว
เจียงเยี่ยนเยี่ยนตามไปติด ๆ
“พี่รอง หนูพาไป”
ทั้งสองไปถึง กลับพบว่าตรอกว่างเปล่าไร้ผู้คน
เจียงเฉิงเป่ย์คิ้วเข้มขมวด จ้องมองเจียงเยี่ยนเยี่ยน “คนล่ะ?”
หามีคนค้ามนุษย์แต่อย่างใด ล้วนเป็นข้ออ้างที่เจียงเยี่ยนเยี่ยนกุขึ้นมาส่ง ๆ
นางแกล้งทำท่าร้อนรนมองไปมา “สงสัยหนีไปแล้ว พี่รอง เราไปหาดูแถวนี้ไหม?”
พูดพลางจะเดินลึกเข้าไปในตรอกอีก
เจียงเยี่ยนเยี่ยนก็เป็นแค่สาวบ้านนอกธรรมดา นิสัยเสียไปบ้าง มีความคิดเล็ก ๆ น้อย ๆ ของตน แต่ตอนนี้นางกลายเป็นพวกเดียวกับพวกค้ามนุษย์ พอคิดว่าหนิงซีอาจถูกขายให้เต่าหัวงูหรือเหมืองถ่านเถื่อน ในใจก็รู้สึกทั้งสะใจและหวาดกลัว
สายตานางล่อกแล่กไปมา ไม่กล้าสบตาเจียงเฉิงเป่ย์
กลัวจะถูกจับได้ในพริบตา
เจียงเฉิงเป่ย์เห็นดังนั้น ดวงตาดำปรือลงเล็กน้อย
เขาเป็นทหารมาหลายปี เอาชีวิตเข้าแลกในสถานการณ์เสี่ยงตายนับไม่ถ้วน ต่อกรกับสายลับศัตรูที่ทั้งโหดเหี้ยมและเจ้าเล่ห์ เกือบจะในทันทีก็สังเกตเห็นความผิดปกติของเจียงเยี่ยนเยี่ยน จึงคว้าข้อมือนางไว้แน่น