บทที่ 48 ยื่นหน้าไปเลี้ยงลูกให้คนอื่น
เจียงเฉิงเป่ย์: “โจวอวี้เหยา”
“โจวอวี้เหยาเป็นใคร?”
ช่วงนี้หนิงซีไม่ค่อยออกมาข้างนอก คนในเขตบ้านพักครอบครัวกว่าครึ่งเธอยังไม่รู้จัก
ตอนนี้ฟ้าเริ่มมืด มองไม่เห็นโครงหน้าของผู้หญิงคนนั้นชัดนัก มองจากระยะไกล รูปร่างของเธอมีส่วนเว้าส่วนโค้งได้สัดส่วน แฝงเสน่ห์อ่อนหวานราวกิ่งหลิวต้องลม
ยังไม่ทันที่เจียงเฉิงเป่ย์จะตอบ สีหน้าของซูซวงซวงก็แข็งค้างไปทันที
เธอรู้จักโจวอวี้เหยา ภรรยาม่ายของเพื่อนสนิทฉินมู่
หลายวันที่มาอยู่เขตบ้านพักครอบครัว ทุกวันหลังเลิกงาน สิ่งแรกที่ฉินมู่ทำไม่ใช่กลับบ้าน แต่ไปเยี่ยมลูกชายของโจวอวี้เหยา
เขาบอกว่าเด็กคนนั้นคลอดก่อนกำหนด ตั้งแต่เล็กก็ร่างกายอ่อนแอ ขี้โรค แถมยังเสียพ่อไป ในฐานะเพื่อน เขาจึงมีหน้าที่ต้องดูแลเป็นพิเศษ
แต่เขาไม่เพียงดูแลเด็กเท่านั้น ยังเอาใจใส่โจวอวี้เหยาเป็นอย่างดีด้วย
ถึงขั้นใส่ใจและรอบคอบกับเธอยิ่งกว่าภรรยาของตัวเองเสียอีก บางครั้งซูซวงซวงถึงกับรู้สึกราวกับว่า ฉินมู่ โจวอวี้เหยา และเด็กที่ชื่อเสี่ยวกวงต่างหากคือครอบครัวที่แท้จริง
ส่วนซูซวงซวงเป็นแค่คนนอก
พอคิดถึงเรื่องเหล่านี้ ในใจก็เหมือนมีก้อนสำลีอุดตัน อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
“หนิงซี ฉันกลับก่อนนะ”
ซูซวงซวงทำท่าบอกว่าจะกลับบ้าน
หนิงซีสังเกตเห็นได้อย่างเฉียบไวว่าอารมณ์ของเธอดิ่งลงทันที ดูเหมือนตั้งแต่เห็นผู้หญิงที่ชื่อโจวอวี้เหยา ซูซวงซวงก็ถูกความเศร้าหมองจาง ๆ ปกคลุมไปทั้งตัว
เธอพยักหน้า แล้วพูดเสริมอย่างไม่วางใจว่า
“มีอะไรก็มาหาฉันนะ”
รอจนซูซวงซวงจากไป เจียงเฉิงเป่ย์จึงพูดว่า “ในเขตบ้านพักครอบครัวต่างก็ลือกันว่าโจวอวี้เหยากับฉินมู่มีสัมพันธ์ไม่บริสุทธิ์ แต่ทั้งสองคนไม่เคยยอมรับเลย เดือนก่อนมีคนเอาเรื่องไปนินทา ฉินมู่ถึงขั้นชกต่อยกับคนนั้นด้วย”