หนิงซีฟังแล้วอดไม่ได้ที่จะโอบเอวเจียงเฉิงเป่ย์ แก้มนุ่มคลอเคลียบนอกเขา คำหวานพรั่งพรูไม่ยั้ง ไม่ว่าจะเป็น “พี่ชายฉันนี่รักกันที่สุด” หรือ “แมนสุดพลัง” พูดไม่ขาดปาก
ล่อจนเจียงเฉิงเป่ย์แทบขาดสติ
แม้เขาจะไม่เข้าใจคำว่าแมน แต่รู้ว่าภรรยากำลังชม
อือ คืนนี้ต้องตั้งใจกว่านี้ ต้องให้ถึงขั้นสุดพลังให้ได้
“น้องภรรยา อย่าถูอีก ถูอีกเดี๋ยวต้องรับผิดชอบดับไฟนะ”
หนิงซีรีบเงยหน้า ปล่อยมือ ถอยกรูดทันที
อยู่ห่างชายผู้มีแววตาลุกโชนด้วยไฟราคะเสียหน่อยก็ยังดี หมั่นไส้คนอดเปรี้ยวมาสองสิบหกปี เพิ่งได้กินของหวานนี่ไม่เข้าเรื่องเลย
นางกระแอมเปลี่ยนเรื่อง จริงจังเป็นพิธี
“คุณสบายใจได้ ฉันต้องทำตามกฎหมายแน่ ไม่ทำอะไรให้คุณเสื่อมเสียหรอก อย่างมากก็แค่จัดการพวกผู้ชายเลว”
“ผู้ชายเลว?”
คำนี้เจียงเฉิงเป่ย์ไม่เคยได้ยิน
หนิงซียกตัวอย่างง่ายๆ
“ก็แบบฉินมู่น่ะ”
“เข้าใจแล้ว”
เจียงเฉิงเป่ย์ก็ดูถูกวิธีของฉินมู่ไม่น้อย
เป็นลูกผู้ชายเหมือนกัน เจตนาของฉินมู่จะปิดบังใครได้ การช่วยเหลือลูกเมียเพื่อนที่ตายไปไม่มีปัญหา แต่ทุกเรื่องต้องมีขอบเขต ด้านหนึ่งก็รับการดูแลจากภรรยาอย่างสบายใจ อีกด้านก็คลุมเครือกับหญิงอื่น
คนอย่างนี้ เก่งกาจแล้วอย่างไร?
คุณธรรมเป็นรากฐานของชีวิต คุณธรรมน่าหวั่น สุดท้ายก็ทำร้ายคนอื่นและตัวเอง
เขามองภรรยาตัวน้อยผู้รักความยุติธรรมคนนี้ ถามเบาๆ ว่า “คุณเตรียมจะทำยังไง?”