เขาขมวดคิ้วทำเสียงจิ๊จ๊ะ
“เราใกล้จะแต่งงานกันแล้ว ต่อไปของฉันก็คือของเธอ ไม่เห็นต้องแบ่งแยกให้ชัดเจนขนาดนี้”
จะไม่จำเป็นได้ยังไงกัน!
นี่ตนแต่งงานครั้งแรกนะ จะว่าไปก็... เอ่อ สาวบริสุทธิ์ผุดผ่อง มีค่าตัวเท่านี้แหละ
เฉาซินโหรวเบะปากอย่างไม่พอใจ
“หลังแต่งก็เรื่องหลังแต่ง ฉันเป็นเมียแก เงินของแกก็ต้องให้ฉันดูแลสิ แต่มันจะเอามารวมกับสินสอดได้ยังไง”
“สองวันก่อนพ่อแม่ฉันรู้ว่าฉันไปจดทะเบียนกับแกก่อนในโทรศัพท์ ท่านโมโหใหญ่มาก ท่านเร่งแล้วด้วย เงินนี่แกต้องให้แน่ๆ ไม่งั้นพ่อแม่ฉันเลี้ยงฉันมาจนโตแต่ไม่ได้เงินสักแดง แกบอกทีว่ามันฟังขึ้นหรือเปล่า”
ฟังจากความหมายนี้ สินสอดเฉาซินโหรวเตรียมเอาให้พ่อแม่ตนทั้งหมด
ฟางจื้อกังพลันโกรธจนหายใจไม่ทั่วท้อง
แต่งเมียต้องอยู่กับตนสิ จะใจเอนเอียงไปทางครอบครัวตัวเองได้ยังไง โชคดีที่ให้แค่ร้อยหยวน ไม่งั้นเงินที่ตนทำงานหนักหามาได้จะไม่ตกเป็นของคนนอกหรอกหรือ
เขาแค่นเสียงเย็นชา
“พ่อแม่เธอค้าลูกสาวรึไง?”
พูดจบก็ใช้สายตาจับผิดมองเฉาซินโหรวตั้งแต่หัวจรดเท้าราวกับประเมินราคา
“เธอน่ะ มันคุ้มราคานี้รึเปล่า?”
เขาหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ “ก็แค่ของเก่าชั้นสองที่คนอื่นเขาใช้แล้ว ฉันยังไม่ได้รังเกียจเลยว่าเธอเคยผ่านการมีคนมานอนด้วย เธอยังจะมาร้องขอราคาเกินควรกับฉันอีก อาศัยอะไร?”
“แกว่าอะไรนะ?!”
เฉาซินโหรวราวกับถูกสายฟ้าฟาด ตาเบิกกว้างเต็มไปด้วยความไม่อยากเชื่อ
ฟางจื้อกังถึงกับด่าตนว่าเป็นของเก่าชั้นสองที่คนอื่นใช้แล้วเนี่ยนะ?!
เธอรู้สึกเพียงว่าเลือดทั่วกายเทไปที่ศีรษะหมด สมองเหมือนถูกยัดระเบิดเข้าไป ระเบิดดังสนั่นจนสติสัมปชัญญะทั้งหมดแหลกสลายไปหมดสิ้น กรีดร้องหนึ่งครั้งก็พุ่งเข้าใส่ฟางจื้อกัง