หนิงซี: ……
เคล็ดลับในห้องหอนั่นทำพิษไม่น้อยเลยจริง ๆ
ซื้อโจ๊กลูกเดือยกับซาลาเปามาจากโรงอาหาร เสี่ยวอวี้กินอย่างกับหิวโซ ที่บ้านยายหล่อนต้องอดมื้อกินมื้อทุกวัน
เจียงเฉิงตงมองแล้วปวดใจ ยังไม่ทันกินข้าวเช้าก็ไปตลาดมืด ซื้อแม่ไก่แก่ตัวหนึ่ง ซื้อไข่ไก่ นมผง โอวัลตินมาด้วย กะว่าจะบำรุงร่างลูกสาวให้ดี
"ฉันอยู่เป็นเพื่อนเสี่ยวอวี้ พวกเจ้ากลับไปพักเถอะ"
เจียงเฉิงเป่ย์พยักหน้า "ก็ได้ รอตุ๋นซุปไก่เสร็จแล้วค่อยมาใหม่"
ก่อนจากไป เขานึกถึงความหน้าไม่อายของคนตระกูลจาง กำชับว่า "ถ้าคนตระกูลจางมา พยายามอย่าปะทะคารมด้วย อย่าลงไม้ลงมือเด็ดขาด"
ยามนี้ ทางตระกูลจางคงวุ่นวายน่าดู
มีทางสูงที่ทำอะไรแบบสู้ยิบตาหรือหาเรื่องจนตายกันไปข้าง
"กลัวว่าจะมีเหตุไม่คาดฝัน ระวังไว้ดีกว่า"
"เข้าใจแล้ว"
เจียงเฉิงตงเดินไปส่งทั้งคู่ที่หน้าห้องคนไข้
หลายวันต่อมา ทางตระกูลจางกลับเงียบผิดคาด ไม่มาหาเรื่องอีก
วันที่เสี่ยวอวี้ออกจากโรงพยาบาล จางหงเหม่ยก็ไม่โผล่มา
หนิงซีส่ายหน้าอย่างลับ ๆ หญิงคนนี้ไร้หัวใจจริง ๆ ในสายตามีแต่บ้านแม่ มุ่งมั่นเป็นวัวเป็นม้าให้บ้านแม่แต่เพียงผู้เดียว ไม่แปลกที่มีคำกล่าวว่าการถูกทารุณสร้างความภักดี จางหงเหม่ยคือตัวอย่างแจ่มชัด พ่อแม่พี่ชายพี่สะใภ้ต่างคำนวณผลประโยชน์กับนาง แต่นางกลับยินดีปรีดา
โง่เขลาโดยไม่รู้ตัว
ต่อไปเบื้องหน้าย่อมมีทุกข์กินไม่รู้จบ
เถียนกุ้ยหลันก็โมโห
"ไม่เคยเห็นแม่ใจไม้ได้สักอย่างนี้"
ด่าก็ด่าไป แต่หล่อนก็ยังไม่เห็นด้วยที่เจียงเฉิงตงจะหย่า
"ในบ้านมีผู้หญิงที่รู้ใจรู้ร้อนหนาว ยังดีกว่าเป็นหนุ่มโสดตัวคนเดียว เฉิงตง การหย่าไม่ใช่ของเล่น เจ้าอย่าหุนหัน"