“เข้ามาเร็ว นั่ง”
แม่ของเสี่ยวหลิวต้อนรับหนิงซีและเจียงเฉิงเป่ย์อย่างอบอุ่น พร้อมชงน้ำตาลทรายแดงให้
ทั้งสามคนคุยกันได้ไม่กี่คำ เจียงเฉิงเป่ย์ไม่เห็นลูกชายของเสี่ยวหลิว จึงเอ่ยถาม
“ป้า เนี่ยนจวินล่ะ?”
เงียบไปครู่หนึ่ง แม่ของเสี่ยวหลิวยิ้มอย่างฝืน ๆ “ก็มีคนแนะนำคู่ให้แม่ของเนี่ยนจวินไง เธอพาลูกไปดูตัว ถ้าลงตัวได้ ต่อไปก็จะตามแม่ไปอยู่ที่ในเมือง”
ขณะที่กำลังพูด ร่างเล็ก ๆ ร่างหนึ่งก็วิ่งตรงเข้ามาจากข้างนอก
“อาม่า”
เด็กน้อยร้องเรียกด้วยเสียงอ้อแอ้ จากนั้นสายตาอยากรู้อยากเห็นก็จับจ้องไปที่หนิงซี ดวงตาเป็นประกาย แล้วร้องว้าวออกมายาว
“สวยจังเลย เป็นพี่สาวเซียนนางฟ้า!”
หนิงซีหัวเราะกับเสียงอ้อแอ้พูดไม่ชัดของเด็กน้อย ล้วงอมยิ้มลูกอมนมต้าหยวนถู่สองเม็ดจากกระเป๋ายื่นให้
“เนี่ยนจวิน กินลูกอมไหม?”
เวลาพูดกับเด็ก น้ำเสียงก็จะเปลี่ยนเป็นเสียงแหลมสูงโดยไม่รู้ตัว
จนทำให้เจียงเฉิงเป่ย์มองหลายตา
เนี่ยนจวินกระพริบตาปริบ ๆ พูดขอบคุณเบา ๆ จากนั้นจึงรับอมยิ้มที่ส่งกลิ่นหอมนมจาง ๆ เขากลืนน้ำลาย แกะอมยิ้มหนึ่งเม็ดส่งไปที่ปากของอาม่า
“อาม่า กิน”
อีกเม็ดยกขึ้นสูง ยื่นให้ตรงหน้าภรรยาของเสี่ยวหลิวที่เพิ่งเดินเข้ามา
“แม่ กินลูกอม”
ท่าทางน่ารักน่าชัง ทำให้หนิงซีประหลาดใจ
ในวัยที่ยังฉี่ราดไม่เป็นที่ กลับต้านทานเสน่ห์ของอมยิ้มได้
สมกับเป็นทายาทของวีรชน เด็กคนนี้ถูกแม่ของเขาสอนมาอย่างดี