“ฉันก็ถูกบังคับเหมือนกัน ถ้าไม่ช่วยพวกค้ามนุษย์ พวกมันจะจับฉันไปขายที่เหมืองถ่านเถื่อน...”
เจียงเยี่ยนเยี่ยนร้องไห้สะอึกสะอื้นจนหายใจแทบไม่ทัน
เถียนกุ้ยหลันทั้งโกรธทั้งสงสาร ปรี่เข้าไปตบหลังนางดังฉาด
“แล้วแกจะไปก่อเรื่องใหญ่หลวงขนาดนี้ไม่ได้นะ อีเด็กเวรนี่ ต่อยให้ตายเสียก็ดี ยังไม่รีบไปขอโทษพี่ชายรองของแกอีก!”
ขนาดมาถึงขั้นนี้แล้ว นางยังคิดจะกลบเกลื่อนเรื่องไปง่าย ๆ
แววตาของเจียงเฉิงเป่ย์เย็นวาบ กำแขนเจียงเยี่ยนเยี่ยนราวกับคีมเหล็กแล้วลากออกไปข้างนอก
เขาไม่เอ่ยอะไรสักคำ แต่ทุกคนในที่นั้นรู้ดีว่า เจียงเยี่ยนเยี่ยนสิ้นท่าแน่แล้ว เมื่อเห็นท่าทางไม่ยอมรับญาติของเจียงเฉิงเป่ย์เช่นนี้ ก็ไม่แน่ว่าเขาอาจส่งนางเข้าคุกกินข้าวแดงโดยตรง
เฉาซินโหรวตกใจจนหน้าซีดเผือด
นางไม่เคยเห็นเจียงเฉิงเป่ย์ที่ดุดันเหี้ยมเกรียมถึงเพียงนี้มาก่อน แววตานั้นราวกับจะกรีดเนื้อคนออกทีละชิ้น ๆ ในใจก็เริ่มเสียใจที่ให้ที่ซ่อนเจียงเยี่ยนเยี่ยน แต่สิ่งที่พอจะปลอบใจได้ก็คืออีพวกนางเจ้าเล่ห์อย่างหนิงซีซวยแล้ว
ตกอยู่ในเงื้อมมือพวกค้ามนุษย์แล้วจะยังดีอยู่ได้อย่างไร?
ไม่แน่อาจถูกผู้ชายหลายคนผลัดกันย่ำยีจนมัวหมองไปแล้ว
ต่อให้ตามกลับมาได้ก็แล้วแต่ไหนเลย ชื่อเสียงของผู้หญิงสำคัญยิ่งกว่าฟ้า เมื่อชื่อเสียงพังพินาศแล้วจะมีชีวิตอยู่ต่อไปให้มีความหมายอะไร
เจียงเฉิงเป่ย์นั้นชอบนาง แต่จะรับประกันได้หรือว่าเขาจะไม่ถือสาเลยแม้แต่น้อย แล้วจะรักนางไปตลอดชีวิตเหมือนแต่ก่อน?
เมื่อถึงตอนนั้น...เจียงเฉิงเป่ย์ ชายหนุ่มรูปงามสง่าผู้นี้ที่อายุน้อยก็ได้เป็นผู้บังคับกองพัน อนาคตสดใสเจิดจ้า สักวันก็ต้องเป็นของตน มีเพียงตนเท่านั้นที่คู่ควรจะยืนเคียงข้างเขาอย่างบริสุทธิ์สะอาด