เฉาซินโหรวถูกแววตาของหนิงซีมองจนไฟโทสะลุกโชนในใจ ฝันอยากจะฉีกใบหน้านั้นให้แหลกคาจนอวัยวะภายในแทบปริแตก
แต่นางทำเช่นนั้นไม่ได้
การซ้ำเติมคนที่พ่ายแพ้เป็นสิ่งที่ต้องทำเมื่อสำเร็จ ตอนนี้นางต้องอดทน
มุมปากกระตุกแข็งจนเค้นรอยยิ้มออกมา นางก้าวเข้าไปใกล้ คว้ามือของหนิงซีไว้อย่างสนิทสนม
"น้องสาวซีซี ยังโกรธข้าอยู่อีกหรือ ก่อนหน้านี้ข้าก็แค่ใจลอยไปชั่วครู่ คิดเสียว่าเมื่อก่อนเราเป็นพี่น้องกัน อย่าถือสาหาพี่เลย"
หากพูดถึงความหน้าด้าน เฉาซินโหรวนับเป็นที่หนึ่ง
แววตาหนิงซีฉายแวบเย้ยหยัน สลัดมือนางทิ้งทันที
"พี่สาวน้องสาวอะไรกัน ไม่รู้คงนึกว่าเจ้าคิดจะเป็นน้องรองของเจียงเฉิงเป่ย์บ้านข้า"
คำพูดนี้ทำให้รอยยิ้มเสแสร้งของเฉาซินโหรวเกือบปั้นไม่ติด
เถียนกุ้ยหลันเห็นบรรยากาศอึดอัด จึงรีบออกมาไกล่เกลี่ย
"เด็กคนนี้พูดเล่นเก่งจริง ตอนนี้เป็นยุคใหม่แล้ว เมียหลวงเมียน้อยอะไรกัน แพร่งพรายออกไปจะเสียชื่อเสียงแค่ไหน"
"เช่นนั้นนางมาที่นี่เพื่อเบียดข้า ให้เป็นเมียหลวง?"
หนิงซีขี้เกียจเสแสร้งกับสองคนนี้ จึงเปิดโปงจุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกนางตรง ๆ เกรงว่าจะถูกหลอกเหมือนคนโง่
เมื่อถูกเดาใจได้ เถียนกุ้ยหลันก็หัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อน
"จะเป็นไปได้อย่างไร ซินโหรวมาทางนี้เพื่อหาญาติ แต่ไม่คิดว่าญาติจะย้ายบ้านเปลี่ยนที่อยู่ นางหาไม่เจอ ที่สถานีรถไฟก็ถูกขโมยเงินติดตัวจนหมด ข้าพอดีมาพบ คิดว่าเป็นคนหมู่บ้านเดียวกัน ออกมาข้างนอกช่วยได้ก็ช่วย จึงพาตัวนางมาด้วย"