ถึงปากจะพูดอย่างนั้น แต่ในใจนางก็ยังตีกลองรัวไม่หยุด
เดี๋ยวต้องไปกำชับเด็กนั่นให้ดี ๆ กลับบ้านไปแล้วอย่าพูดจาเพ้อเจ้อ
ตัวเองเป็นครู ต่อไปอาจได้เลื่อนเป็นผู้บริหารโรงเรียน จะมีรอยด่างพร้อยไม่ได้ ถ้าผู้ปกครองเด็กมาบุกถึงบ้าน หน้าตาก็คงย่อยยับหมด
หลังเลิกเรียน เฉาซินโหรวข่มขู่และล่อหลอกเด็กชายคนนั้น คิดว่าเรื่องคงจบ
ใครจะรู้ กลางวันของอีกวัน ตอนเลิกเรียน ถูกผู้หญิงผู้ชายกลุ่มหนึ่งดักรอตรงหน้าโรงเรียน
“คุณคือครูเฉาหรือ”
คนนำเป็นหญิงวัยกลางคนอายุห้าสิบกว่า ร่างใหญ่ล่ำสัน เสียงดังฟังชัด ฝ่ามือทั้งสองข้างเหมือนพัดใบตาล เฉาซินโหรวไม่ต้องคิดก็รู้ โดนอีกฝ่ายตบทีเดียวก็กระเด็นแน่
นางฝืนทำใจดีสู้เสือ
ความจริงในใจตื่นตระหนกขวัญหนีดีฝ่อ
“คุณเป็นใคร”
หญิงกลางคนก้าวเข้ามาหนึ่งก้าว บอกชื่อแซ่ตัวเอง
“ฉันเป็นยายของหลิวเสี่ยวปิง สองคนนี้คือพ่อกับปู่ของเสี่ยวปิง ส่วนพวกนี้คือน้าใหญ่ น้าสอง น้าสาม น้าสาว น้าสาวเล็ก แล้วก็คุณน้าสะใภ้ เป็นยังไง ได้ยินว่าแกรังแกลูกชายฉัน ว่าเด็กบ้านเราไม่มีแม่เลี้ยงดู ไร้สั่งสอน”
โดนกลุ่มคนจ้องมองด้วยสายตาไม่เป็นมิตร เฉาซินโหรวจะยอมรับได้อย่างไร
นางส่ายหัวเป็นลูกกระพรวน
“ไม่ใช่ พวกคุณจำคนผิด คนโน้นต่างหากคือครูเฉา”
พูดไป นางก็ยื่นนิ้วชี้ไปทางหนิงซี
ใจก็พลางแอบดีใจที่ตัวเองฉลาดเป็นกรด คิดแผนดีที่ได้สองต่อ ทั้งเอาตัวรอดแถมยังได้ปลดปล่อยอารมณ์ คนพวกนี้ดูก็รู้ว่าไม่มาไม้ไหน สู้ลงมือเลยก็เป็นได้
ลงมือคราวนี้ ก็ให้หนิงซีรับเคราะห์แทนตัวเองเสียเถอะ
ใครใช้ให้นางชอบยุ่งเรื่องของชาวบ้านนักเล่า