บทที่ 1 ทะลุเข้าไปในนิยาย ทั้งเถื่อนทั้งหล่อ
“ฟ่อ... อย่าจับมั่วซั่ว”
ทันใดนั้นก็มีเสียงทุ้มต่ำพยายามข่มอารมณ์ของชายคนหนึ่งดังขึ้นข้างหู
หนิงซีทั้งตัวร้อนผ่าวราวกับเตาหลอม สมองพร่าเบลอจนแทบมองไม่ชัด
สิ่งที่เห็นคือใบหน้าที่เข้มแข็งและหล่อเหลาคมคาย
ทรงผมสั้นเกรียนตัดเรียบร้อย คิ้วและดวงตาคมกริบเฉียบขาด ดั้งจมูกโด่งสูง ริมฝีปากได้รูป และไรหนวดสีเขียวจางที่คางช่วยเพิ่มเสน่ห์ดุดันแบบลูกทุ่งให้กับเขา
มองลงไปอีก—
อกแน่นแข็งแรงเป็นมัด กล้ามหน้าท้องเป็นลอนชัดเจนแกร่งทรงพลัง
ทั้งเถื่อนทั้งหล่อ!
หนิงซียื่นมือเล็กออกไปลูบกล้ามหน้าท้องที่ยั่วใจจนชายหนุ่มต้องครางเบาในลำคอ
“อย่ายั่วนัก!”
เจียงเฉิงเป่ย์จับมือเล็กนุ่มนิ่มที่กำลังก่อกวนไปทั่วร่างของหญิงสาวเอาไว้ แต่จู่ๆ ก็รู้สึกสัมผัสอ่อนนุ่มที่ริมฝีปาก
หนิงซีกลับจูบเข้ามาแล้ว
นาง... นางไม่ได้รังเกียจที่เขาเป็นทหารกระจอกป่าเถื่อน แล้วร้องไห้เอะอะไม่อยากแต่งงานกับเขาหรอกหรือ?
แต่ตอนนี้กลับ...
“หนิงซี เธอดูให้ดีๆ ว่าข้าเป็นใคร”
“ท่านก็คือพี่ชายยังไงล่ะ”
พี่ชายที่ทั้งหล่อทั้งมีแรง
ดวงตารูปซิ่งของหนิงซีฉ่ำวาวราวกับอาบยาพิษเสน่หา
เกรงว่าตัวนางเองก็ไม่รู้ว่าท่าทางในยามนี้ยั่วยวนเพียงใด
เจียงเฉิงเป่ย์ที่ควบคุมตนเองได้ดีมาตลอด ในที่สุดก็ไม่อาจข่มกลั้นไว้ได้อีกต่อไป ก้มหน้าลงมาข้างหูของหญิงสาว ลมหายใจร้อนผ่าวรดลงบนใบหูที่ขาวใสจนแทบโปร่งแสง พร้อมกระซิบเสียงพร่า
“ข้าจะรับผิดชอบเจ้า”
จะรับผิดชอบอะไร หนิงซีคิดว่านี่เป็นเพียงความฝันเท่านั้น แต่ในวินาทีต่อมา ริมฝีปากถูกปิดกั้น
ถ้อยคำทั้งหมดถูกชายหนุ่มกลืนหายเข้าไปในริมฝีปากร้อนระอุ ลมหายใจของนางก็ถูกรุกรานดูดดื่มอย่างไม่มีหยุด
จะขาดใจตายอยู่แล้ว...
นางออกแรงผลักเขาออกไป
เหมือนจะสัมผัสได้ถึงการต่อต้านของหญิงสาว ลูกกระเดือกของเจียงเฉิงเป่ย์กระตุกขึ้นลงอย่างแรง เขาพยายามข่มอารมณ์แล้วถอยหลังออกไป กำลังจะจากไป แต่จู่ๆ ต้นคอกลับมีเรียวแขนขาวเนียนราวต้นเทียนพันวนเข้ามา
หนิงซีพันเกี่ยวตัวเขาไว้ น้ำเสียงแหบพร่าออดอ้อน
“อย่าไป”
“ตู้ม”
เพียงคำสั้นๆ สองคำกลับราวกับน้ำมันราดลงบนกองไฟ
เหตุผลทั้งหมดของเจียงเฉิงเป่ย์มลายหายสิ้น เหลือเพียงความคิดเดียว
ถนอมนาง ครอบครองนาง ให้นางผลิบานอย่างบ้าคลั่ง ร่ำไห้ออกมา
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร หนิงซีเหนื่อยอ่อนหลับตาลง ร่างอ่อนยวบจนแม้แต่นิ้วเดียวก็ไม่อยากขยับ
นางอยากจะหลับไหล แต่จู่ๆ ความทรงจำที่ไม่ได้เป็นของตัวเองก็หลั่งไหลเข้ามาในสมอง
นางได้ทะลุเข้าไปในนิยายย้อนยุคเรื่อง 'สาวน้อยชนบทในยุคเจ็ดสิบพลิกชีวิตเป็นหมอเทวดาอันดับหนึ่ง'
นางเอกคือเฉาซินโหรวที่หลงรักนายทหารใหญ่เจียงเฉิงเป่ย์แต่ไม่สมหวัง ส่วนนางคือภรรยาเก่าขี้วีนของเจียงเฉิงเป่ย์
เจ้าของร่างเดิมก็ชื่อหนิงซีเช่นกัน เพิ่งอายุครบยี่สิบปี
สามเดือนก่อน พ่อแม่พี่ชายพี่สะใภ้ถูกส่งตัวไปปฏิรูปชนบท ก่อนไปก็ส่งนางมาอยู่ที่หมู่บ้าน
ตระกูลหนิงถูกกวาดล้างเพราะเป็นนายทุน เพื่อนฝูงญาติมิตรในอดีตต่างพากันแยกย้ายหลบลี้หนีหน้า กลัวว่าจะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
มีก็แต่ท่านปู่เจียงที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากคนรุ่นก่อนของตระกูลหนิงเมื่อครั้งยังหนุ่มเท่านั้นที่ยื่นมือเข้ามาช่วย
แค่แต่งงานกับเจียงเฉิงเป่ย์ซึ่งมีพื้นเพดีงาม มีภูมิหลังทหาร ก็จะไม่ถูกประวัติครอบครัวพัวพัน
แต่หนิงซีอยากแต่งงานกับกู้หมิงเจ๋อเพื่อนรักในวัยเด็ก
นางมาอยู่ที่ตระกูลเจียงได้สามเดือนก็หลีกเลี่ยงเรื่องแต่งงานมาตลอด ถึงขั้นเขียนจดหมายไปหาเจียงเฉิงเป่ย์หลายครั้ง บอกว่าตัวเองยอมตายก็ไม่ยอมแต่ง
เรื่องแต่งงานของทั้งสองจึงถูกพักไว้อย่างนั้น
เมื่อวานนี้ เจียงเฉิงเป่ย์กลับมาเยี่ยมบ้าน ท่านปู่เจียงก็หยิบยกเรื่องแต่งงานขึ้นมาอีกครั้ง
เจียงเฉิงเป่ย์ไม่ขัดข้อง
เขาชอบหนิงซี
เด็กสาวเด็กกว่าเขาถึงหกปี หน้าตาโดดเด่น เป็นหญิงสาวที่งดงามที่สุดเท่าที่เขาเคยพบ
แต่หนิงซีกลับไม่ชอบเจียงเฉิงเป่ย์
นางรู้สึกเหมือนฟ้าถล่ม จึงไปหาพี่สาวผู้รู้ใจเฉาซินโหรวร้องไห้ระบายความอัดอั้น
เฉาซินโหรวแอบรักเจียงเฉิงเป่ย์มาหลายปี เมื่อรู้ว่าเจียงเฉิงเป่ย์จะแต่งงานกับหนิงซีจริงๆ ความอิจฉาก็แทบจะทำให้นางคลั่ง
นางจึงคิดหาวิธีขึ้นมา
วางยาให้หนิงซี แล้วหาเอ้อร์โกวจื่อคนโง่ในหมู่บ้านมาทำลายความบริสุทธิ์ของนาง
ตามแผนของเฉาซินโหรว รอให้หนิงซีถูกเอ้อร์โกวจื่อย่ำยีแล้ว ก็จะพาคนมาจับผิด
ในนิยายก็เป็นเช่นนี้ หนิงซีถูกเอ้อร์โกวจื่อย่ำยีเสียชื่อเสียง กลายเป็นหญิงชั่วที่ทุกคนในหมู่บ้านรู้จัก
ตอนที่ทุกคนคิดว่านางต้องแต่งงานกับเอ้อร์โกวจื่อเพื่อรักษาชื่อเสียง เจียงเฉิงเป่ย์กลับออกหน้ารับ ไม่รังเกียจที่นางเสียชื่อเสียง ฝ่าฟันเสียงคัดค้านทั้งหมดขอแต่งงานกับนาง
มีนายทหารเจียงเฉิงเป่ย์คุ้มครอง ก็ไม่มีใครกล้าพูดจาลามกอีก
แต่เจ้าของร่างเดิมกลับเป็นพวกขี้วีนสมองอ่อนเรื่องความรัก
ตอนนั้นเจียงเฉิงเป่ย์ถูกยืมตัวไปแผนกลับดูแลงานรักษาความปลอดภัย นางติดตามไปด้วย เข้าไปพักในบ้านพักครอบครัวของสถาบันวิจัย แล้วไปๆ มาๆ ไม่รู้ว่าได้ติดต่อกับกู้หมิงเจ๋อเพื่อนรักสมัยเด็กได้อย่างไร
ทั้งสองรักกันอย่างเอาเป็นเอาตาย
เพื่อจะหย่าให้ได้ เจ้าของร่างเดิมถึงกับใช้วิธีฆ่าตัวตาย ทำให้เจียงเฉิงเป่ย์เย็นชาจนสิ้นใจ การแต่งงานของทั้งสองอยู่ได้ไม่ถึงสองปีก็จบลงด้วยการหย่า
หลังหย่าเจ้าของร่างเดิมก็รีบแต่งกับกู้หมิงเจ๋อทันที
น่าเสียดายที่ส่วนใหญ่พวกสมองอ่อนเรื่องความรักมักจะลงเอยไม่ดี
คิดว่าตัวเองแต่งงานกับความรัก แต่จริงๆ แล้วเป็นการก้าวเข้าสู่นรก
กู้หมิงเจ๋อใช้ทุนรอนของตระกูลหนิงหลังจากการคืนสิทธิ์ ไปติดสินบนซื้อตำแหน่ง แล้วไต่เต้าขึ้นไปเรื่อยๆ ส่วนเจ้าของร่างเดิมก็กลายเป็นอีกวิธีหนึ่งในการติดสินบนของเขา
เขาบังคับให้เจ้าของร่างเดิมนอนกับผู้ชายหลายๆ คน เจ้าของร่างเดิมไม่ยอม ก็ถูกเขาใช้ความรุนแรงทางจิตใจใส่
ไม่ตีไม่ด่า แต่ไม่พูดกับนางแม้แต่ประโยคเดียว
สมองอ่อนเรื่องความรักอย่างเจ้าของร่างเดิมต้านได้ไม่นานก็ยอม เพื่อให้กู้หมิงเจ๋อยังรักนางต่อไป นางจึงเวียนเปลี่ยนผู้ชายใต้ร่างในแต่ละคืน สุดท้ายถูกท่านประหลาดโรคจิตผู้หนึ่งทรมานจนตาย ตอนตายอายุเพียงสามสิบห้าปี
ตอนอ่านนิยาย หนิงซีเกือบจะโมโหเจ้าของร่างเดิมจนตาย
อ่านไปด่าไป ด่าแรงเกินไปผลที่ตามมาก็คือนางกลายเป็นเจ้าของร่างเดิม
ไม่รู้ว่าเป็นผลกระทบจากผีเสื้อขยับปีกเพราะการทะลุเข้ามาในนิยายของนางหรือไม่ ครั้งนี้เอ้อร์โกวจื่อไม่สำเร็จ
เจียงเฉิงเป่ย์ผ่านมากระท่อมมุงฟางได้ยินเสียงร้องขอความช่วยเหลือจึงไล่เอ้อร์โกวจื่อออกไป แต่แล้วตัวเองกลับถูกนางพันเกี่ยว...
สวรรค์เอ๋ย เหตุใดจึงเล่นตลกกับคนเช่นนี้
พอคิดถึงว่าตัวเองเพิ่งจะพันเกี่ยวเจียงเฉิงเป่ย์อย่างไม่รู้จักอายโน่นนี่นั่น หนิงซีก็อยากจะไปหาบรรพบุรุษโดยตรง
นางไม่กล้ามองเจียงเฉิงเป่ย์ คว้าเสื้อผ้ามาใส่บนตัวอย่างลวกๆ หางตามองเห็นกล้ามเนื้อแข็งแรงของชายหนุ่ม อาบเหงื่อ ช่างเย้ายวนถึงขีดสุด
แต่เดาว่าเฉาซินโหรวน่าจะพาคนมาในไม่ช้า สิ่งที่ต้องทำเร่งด่วนคือการออกจาก 'สถานที่จับผิด'
“ท่านมองข้าทำไม รีบใส่เสื้อผ้าสิ!”
นางไม่อยากแบกรับชื่อเสียว่าสำส่อนกับคนอื่นก่อนแต่งงาน
ต้องรู้ไว้ว่า การมีสัมพันธ์ชู้สาวไม่ใช่เรื่องเล็ก
ไม่ใช่แค่ตัวนางเอง อนาคตของเจียงเฉิงเป่ย์ก็จะได้รับผลกระทบด้วย
ถูกวางยาอย่างแรงแบบยาผสมพันธุ์ และเมื่อครู่ก็ใช้เรี่ยวแรงเกินไป หนิงซีนิ้วสั่นระริกตอนติดกระดุม
เจียงเฉิงเป่ย์มองดูอยู่สองสามวินาที จากนั้นมือใหญ่ก็เอื้อมเข้ามา ช่วยนางติดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างคล่องแคล่ว ปิดบังรอยรักทั้งหมดนั้น
ตัวเขาเองก็รีบใส่เสื้อผ้าอย่างรวดเร็วที่สุด
เกือบจะในเวลาเดียวกัน ด้านนอกก็มีเสียงฝีเท้าติดๆ กันดังขึ้น
“ที่นี่แหละ ข้าเห็นกับตาว่าเอ้อร์โกวจื่อลากน้องหนิงซีเข้าไปในกระท่อมมุงฟาง ทุกคนรีบไปช่วยน้องหนิงซีกันเถอะ ถ้านางถูกเอ้อร์โกวจื่อย่ำยี คงไม่มีชีวิตอยู่ต่อไปแล้ว”
เฉาซินโหรวเร่งเร้าด้วยน้ำเสียงที่แทบจะร้องไห้
ใบหน้าเต็มไปด้วยความร้อนใจ แต่ในดวงตากวางน้อยไร้เดียงสากลับมีความยินดีอย่างเปิดเผย
นี่จะโทษข้าไม่ได้นะ ต้องโทษหนิงซีที่ขวางทางข้า ถ้านางได้แต่งกับเจียงเฉิงเป่ย์ แล้วการรอคอยและเฝ้าดูแลของข้าตลอดหลายปีที่ผ่านมาจะหมายความว่าอย่างไร
ตั้งแต่ครั้งที่เริ่มรู้จักรักใคร่ คนที่ข้าอยากแต่งงานด้วยก็มีเพียงเจียงเฉิงเป่ย์เท่านั้น
เพื่อรอเขา ข้าเองก็ต้องทนเป็นสาวแก่วัยยี่สิบห้า
ถ้าไม่ได้แต่งกับเจียงเฉิงเป่ย์ ข้าก็คงต้องไปแต่งกับพวกพ่อหม้าย พวกหนุ่มแก่
พ่อแม่เริ่มหาเนื้อคู่ให้ข้าแล้ว ข้าไม่มีทางถอยแล้ว
ครั้งนี้หนิงซีมัวหมองแล้ว เจียงเฉิงเป่ย์ต้องไม่เอานางแน่
เขาทำได้แต่เป็นของข้าเท่านั้น
“ถีบประตูเข้าไป ช่วยหนิงซี!”
นางอยากเห็นภาพหนิงซีเสียคนจนชื่อเสียงพังพินาศเกินไป เฉาซินโหรวสาวเท้าพุ่งเข้าไป ถีบประตูผุๆ ที่เหมือนไม่มีอยู่จริงจนเปิดออก
มั่นใจว่าคนข้างในคือหนิงซีกับเอ้อร์โกวจื่อ นางไม่ทันดูให้ดีก็ส่งเสียงดังลั่นขึ้นมาทันที
“เอ้อร์โกวจื่อ แกปล่อยหนิงซีนะ!”
“น้องหนิงซีเอ๋ย ทำไมเจ้าไม่วิ่งหนีไม่ร้องตะโกน ปล่อยให้เอ้อร์โกวจื่อย่ำยีอย่างไม่เสียเปล่าเช่นนี้ เจ้า... พวกเจ้าทำผิดศีลธรรม สำส่อนทางชู้สาวนะ...”
พูดไปได้ครึ่งเดียว จู่ๆ นางก็เหมือนถูกบีบคอ เบิกตากว้างด้วยความตกใจ
“พี่เฉิงเป่ย์ ทำไมเป็นท่าน?!”