เรื่องนี้หนิงซีไม่ได้บอกจริง ๆ
เธอส่ายหัว "ฉันจะกล้าถามได้ยังไง"
"งั้นพรุ่งนี้ฉันไปถามให้"
เจียงเฉิงเป่ย์จูงมือหนิงซี พยุงเธอนั่งลงที่ขอบเตียง หัวเราะเบา ๆ "ฉันหน้าหนา ไม่กลัวใครหัวเราะ เรื่องที่ต้องระวังตอนตั้งครรภ์ก็ควรรู้ไว้ เผื่อมีข้อห้ามจะได้ระวังถูก"
"ดีเลย"
หนิงซีรู้ว่าเขาละเอียดรอบคอบ มีเขาอยู่ข้างกาย เธอไม่ต้องกังวลอะไรเลย
มื้อเย็นยังคงเป็นบะหมี่เส้นมือนวด คลุกด้วยไข่เจียวพริกหยวก ใส่น้ำส้มเพิ่มรสเปรี้ยวเผ็ดชวนกิน
เขาว่าเปรี้ยวลูกชาย เผ็ดลูกสาว หนิงซีรู้สึกว่าตัวเองชอบทั้งเปรี้ยวและเผ็ด อดขำประชดตัวเองไม่ได้ว่าบางทีในท้องอาจจะเป็นลูกแฝด
"ถ้าได้ลูกชายหนึ่งลูกสาวหนึ่งจะดีที่สุด"
เจ็บท้องครั้งเดียวได้ลูกสองคน ช่างคุ้มค่า
แต่เจียงเฉิงเป่ย์กลับขมวดคิ้ว คว้ามือหนิงซีข้ามโต๊ะมากุมไว้
"ฉันไม่อยากได้ลูกแฝด อุ้มท้องลูกแฝดมันเหนื่อยเกินไป ฉันไม่ใจแข็งพอให้เธอเหนื่อยขนาดนั้น ฉันอยากได้ลูกสาว ตัวหอมนุ่มนิ่มและสวยสะพรั่งแบบเธอคนเดียวก็พอแล้ว"
เขาเคยเห็นผู้หญิงที่ท้องแฝด พุงโตป่องเหมือนกลอง มองแล้วก็รู้ว่าเหนื่อยหนัก
ความเหนื่อยยากแบบนี้ เขาทนให้ภรรยาของตัวเองต้องเจอไม่ได้ เธอบอบบางขนาดนั้น ท้องลูกเดียวก็เหนื่อยเกินพอแล้ว ถ้าเพิ่มมาอีกหนึ่ง ความทุกข์ก็ทบทวีขึ้นเท่าตัว ลูกสำคัญก็จริง แต่ภรรยาก็สำคัญไม่แพ้กัน
ลูกคือความหวัง
ภรรยาคือผู้เฝ้ามอง
คนที่อยู่เคียงข้างจนผมขาวโพลนคือเธอเท่านั้น
หนิงซีแปลกใจเล็กน้อย ผู้ชายคนอื่นล้วนอยากมีลูกมากโชคมาก ยิ่งมีลูกชายมากยิ่งดี แต่ความคิดของเจียงเฉิงเป่ย์กลับเปิดกว้างหาได้ยากในยุคนี้ เธอรู้ว่าเขาไม่ได้พูดลอย ๆ แต่เป็นความรู้สึกลึก ๆ ในใจ จึงอดยิ้มมุมปากไม่ได้