แคว้นเทียนเหยี่ยน
โถงประชุมตระกูลเจียง
“เฟิ่งชิงเหอ หากเจ้าไม่ชอบก่อเรื่องอยู่ร่ำไป คุณชายชิงซูจะกลายเป็นเช่นนี้ได้อย่างไร?”
“เฟิ่งชิงเหอ คุณชายชิงซูบำเพ็ญเพียรจนสูญสิ้นเพราะช่วยเจ้า แก่นทองคำก็แตกสลาย เจอสมควรนำผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานออกมาช่วยชีวิตเขาเสียแต่โดยดี...”
“ชิงเหอ ตระกูลเจียงไม่เคยเอาเปรียบเจ้า เชื่อฟังสักหน่อย แล้วส่งของออกมาแต่โดยดี...”
...
เฟิ่งชิงเหอเพิ่งฟื้นขึ้นมา ก็รู้สึกมึนงงจนหัวอื้อ
ราวกับหลงเข้าไปในตลาดสด
ความคิดของเฟิ่งชิงเหอสับสนวุ่นวาย ได้ยินเพียงคำสำคัญไม่กี่คำ
คุณชายชิงซู?
ตระกูลเจียง?
ในเรื่อง «บันทึกหลงอ้าวเทียนบรรลุเทพ» พระเอกเหมือนจะชื่อเจียงชิงซู
ส่วนพี่สาวที่อายุสั้นของพระเอกเจียงชิงซู ก็คือเฟิ่งชิงเหอ
เหตุใดบุตรสาวตระกูลเจียงจึงแซ่เฟิ่ง ในหนังสือไม่ได้กล่าวถึง
แม้เฟิ่งชิงเหอผู้นี้จะตายตั้งแต่ต้นเรื่อง แต่หลังจากนั้นก็ยังถูกด่าทอไม่ขาด
เพราะตอนที่ยังมีชีวิต เฟิ่งชิงเหอไม่เพียงแต่คอยฉุดรั้งพระเอกอยู่เสมอ ยังเห็นแก่ตัวอย่างยิ่ง ไร้ซึ่งความภาคภูมิใจในตระกูลแม้แต่น้อย
แต่เจียงชิงซูกลับเป็นพวกคลั่งรักพี่สาวระดับสุดยอด
มีของดีอะไรก็รีบนำไปประเคนให้พี่สาวก่อนเป็นอันดับแรก
พี่สาวพบอันตราย เขาก็จะขวางอยู่เบื้องหน้านางทันที
ใครกล้ารังแกพี่สาว เขาก็จะสู้กับคนผู้นั้นจนกว่าจะตายกันไปข้าง
ทว่าเมื่อเทียบกับความดีงามของเจียงชิงซูแล้ว พฤติกรรมของเฟิ่งชิงเหอนั้นแทบทนดูไม่ได้
แม้น้องชายใกล้ตาย ต้องการสมบัติในมือของนางมาช่วยชีวิต นางก็ยังเก็บงำไม่ยอมมอบให้
ต้องให้คนตระกูลเจียงเกลี้ยกล่อมซ้ำแล้วซ้ำเล่า นางจึงยอมควักสมบัติออกมาอย่างไม่เต็มใจ
หลังจากนั้นยังเรียกร้องค่าชดเชยอีกด้วย
บางทีเฟิ่งชิงเหอคงเป็นที่ชิงชังมากเกินไป แม้แต่มารร้ายยังทนเห็นนางไม่ได้ มารร้ายกลุ่มใหญ่บุกเข้าไปในตระกูลเจียง จับตัวนางไป แล้วใช้ร่างนางประกอบธงหมื่นวิญญาณ
สุดท้ายเฟิ่งชิงเหอก็มีจุดจบเป็นวิญญาณแตกสลาย
หลังจากเฟิ่งชิงเหอหายไปอย่างสิ้นเชิง เส้นทางบำเพ็ญเพียรของพระเอกก็ราบรื่นไร้อุปสรรค กระทั่งได้ขึ้นสู่ตำแหน่งเทพสำเร็จ
...
ความทรงจำแล่นผ่านไปเพียงชั่วพริบตา ตอนเฟิ่งชิงเหอลืมตาขึ้น สัญชาตญาณก็ทำให้นางรีบสำรวจรอบด้าน เพื่อหาที่หลบซ่อน
แต่พอมองเห็นภาพตรงหน้า เฟิ่งชิงเหอก็อดเบิกตากว้างไม่ได้
คานสลักลายวิจิตร ภาพเขียนงดงาม
ประดับทองคำและหยก
หงส์คาบไข่มุกส่องประกาย
สิ่งของในโถงใหญ่แห่งนี้ ต่อให้หยิบติดมือไปสักชิ้น ชีวิตนี้ฉันก็ไม่ต้องกังวลอะไรแล้ว!
สัญชาตญาณบอกให้นางทำความเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้
แต่ความโลภกลับทำให้สายตาของนางตรึงอยู่กับไข่มุกวิญญาณเม็ดใหญ่ จนแทบละสายตาไม่ได้
ในที่สุดเฟิ่งชิงเหอก็เชื่อคำพูดนั้น ‘หากสิ่งล่อลวงมากพอ ก็ไม่มีใครรักษาความระมัดระวังและความเยือกเย็นไว้ได้ตลอดไป...’
หากคนในที่นี้ไม่มากนัก ฉันคงกวาดสมบัติเข้าไปในมิติพกพาแล้ว
สีหน้าตื่นเต้นที่เฟิ่งชิงเหอเผยออกมาอย่างกะทันหัน ยิ่งทำให้ผู้คนในโถงใหญ่ไม่พอใจ
“เฟิ่งชิงเหอ! ดูท่าเจ้ายังไม่สำนึกผิดแม้แต่น้อย คุณชายชิงซูกำลังอยู่ระหว่างความเป็นความตาย เจ้ายังมีแก่ใจมองโน่นมองนี่อีก!”
น้ำเสียงตำหนิเจือความรังเกียจ
คราวนี้เฟิ่งชิงเหอแน่ใจแล้วว่า คนผู้นั้นกำลังพูดถึงนาง!
ชั่วขณะหนึ่ง เฟิ่งชิงเหอรู้สึกสับสนเหลือเกิน
นางกลายเป็นพี่สาวอายุสั้นของเจียงชิงซู...
เฟิ่งชิงเหอกวาดตามองรอบด้าน
ตำหนักทองอร่าม
บรรยากาศราวกับกำลังไต่สวนพร้อมกันสามฝ่าย
เฟิ่งชิงเหอเข้าใจทุกอย่างแล้ว
ในหนังสือเขียนไว้ว่า เจียงชิงซูใกล้สิ้นใจ เฟิ่งชิงเหอผู้เห็นแก่ตัวกลับปฏิเสธที่จะมอบผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานให้ โชคดีที่นางสำนึกผิดในช่วงคับขัน จึงนำผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานออกมา
อืม—
จู่ ๆ ฉันก็เข้าใจเฟิ่งชิงเหอในหนังสือขึ้นมาอย่างลึกซึ้ง
เพราะตอนนี้ผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานอยู่ในร่างของฉัน
ไม่รู้ว่าเจ้าของร่างเดิมใช้วิธีใด ถึงได้ซ่อนมันจากการตรวจสอบของคนกลุ่มนี้ได้
ผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานเพิ่มอายุขัยได้ถึงพันปี ขัดเกลากระดูกและเส้นเอ็น เพิ่มพรสวรรค์ในการบำเพ็ญเพียร ทำให้วิญญาณแข็งแกร่งขึ้น...
ส่วนการสร้างแก่นทองคำขึ้นใหม่ เป็นเพียงสรรพคุณที่เล็กน้อยที่สุดของผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผาน
ตระกูลเจียงเป็นตระกูลอันดับหนึ่งแห่งแคว้นเทียนเหยี่ยน รากฐานลึกล้ำ จะไม่มีสิ่งที่ใช้สร้างแก่นทองคำขึ้นใหม่ได้อย่างไร
คนกลุ่มนี้แค่อยากหลอกเอาสมบัติของนางไป!
ไม่ให้!
ไม่มีทางให้เด็ดขาด!
เฟิ่งชิงเหอกล่าวเสียงดังอย่างมีเหตุผลเต็มเปี่ยมว่า “ต่อให้ข้าสำนึกผิด เจ็บปวด และร่ำไห้ ก็ช่วยให้ชิงซูฟื้นคืนได้หรือ? หากพวกท่านเป็นห่วงชิงซูจริง เหตุใดจึงยังมีเวลามาตำหนิข้าอยู่ที่นี่?”
ทุกคนต่างเผยสีหน้าประหลาดใจ เฟิ่งชิงเหอที่ปกติเงียบขรึม พูดน้อย ขี้ขลาดและอ่อนแอ เหตุใดจู่ ๆ จึงกลายเป็นคนปากคอเราะร้ายเช่นนี้?
เฟิ่งชิงเหอส่ายหน้าแสร้งทำเป็นผิดหวัง “พวกท่านไม่เข้าใจเลยว่าข้าเจ็บปวดเพียงใด!”
มีของดีตั้งมากมายอยู่ตรงหน้า แต่ฉันกลับไม่มีโอกาสกวาดเข้ากระเป๋า จะไม่เจ็บปวดได้อย่างไร!
เวลานี้เฟิ่งชิงเหอรู้สึกโชคดีอย่างยิ่งอยู่สองเรื่อง
เรื่องแรก ศิลาว่างเปล่าที่ผูกวิญญาณกับนางติดตามมาด้วย
เรื่องที่สอง นางมาถึงเร็ว ผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานจึงยังไม่ถูกส่งออกไป
“เฟิ่งชิงเหอ อย่าพูดจาเหลวไหล หากเจ้ายอมมอบผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานให้ พวกเราจะเสียเวลาอยู่ที่นี่ทำไม?” ชายวัยกลางคนกล่าวด้วยสีหน้าเหี้ยมเกรียม
“อ้อ!” เฟิ่งชิงเหอตอบอย่างไม่ยินดียินร้าย
แม้แต่เจ้าของร่างเดิมยังรู้ว่าของสิ่งใดไม่ควรมอบให้
ฉันยิ่งไม่มีทางยกให้เด็ดขาด!
ดูเหมือนชายวัยกลางคนจะถูกท่าทีของเฟิ่งชิงเหอยั่วโทสะ เขายกมือขึ้น ซัดฝ่ามือสายหนึ่งใส่นาง
มีคนขวางฝ่ามือนั้นไว้ “ชิงเหอ อย่าเสียมารยาท จงขอขมาผู้อาวุโสสิบ”
เฟิ่งชิงเหอมองไปยังผู้ที่นั่งอยู่บนที่นั่งประธาน ท่วงท่าสุขุม สีหน้าเคร่งขรึม เปี่ยมด้วยบารมีของผู้มีอำนาจ
คนผู้นี้คงเป็นเจียงหมิงหยวน ประมุขตระกูลเจียงที่กล่าวถึงในหนังสือ
บิดาของเฟิ่งชิงเหอและเจียงชิงซู
คนอื่นไม่ใส่ใจความแตกต่างระหว่างนางกับเจ้าของร่างเดิม ยังพอเข้าใจได้ อย่างไรเสียความคิดของพวกเขาก็จดจ่ออยู่กับผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานทั้งหมด
แต่เจียงหมิงหยวนในฐานะบิดาของเจ้าของร่างเดิม จะไม่สังเกตเห็นอะไรเลยจริงหรือ?
แต่เฟิ่งชิงเหอไม่คิดจะสนใจเรื่องหยุมหยิมเหล่านั้น
อย่างไรเสีย ต่อไปนางก็ไม่อยู่ตระกูลเจียงแล้ว
เฟิ่งชิงเหอไม่สนใจคำสั่งให้ขอขมาของเจียงหมิงหยวน แล้วกล่าวอย่างนอบน้อมจอมปลอมว่า “ท่านพ่อ ข้าจำได้ว่าผู้อาวุโสสิบได้รับผลชุ่ยหลิงมาเม็ดหนึ่งเมื่อเดือนก่อน หากใช้ผลชุ่ยหลิงร่วมกับโอสถหนิงหยวน ก็ช่วยให้แก่นทองคำของชิงซูฟื้นคืนดังเดิมได้...”
จากนั้นเฟิ่งชิงเหอก็หันไปมองผู้อาวุโสสิบที่แทบจะกินนางเข้าไปทั้งตัว “ผู้อาวุโสสิบ ข้าจำได้ว่าท่านมีของทั้งสองอย่าง เหตุใดจึงไม่นำออกมาให้ชิงซูใช้เล่า?”
“เจ้าพูดเหลวไหล!” ผู้อาวุโสสิบจ้องเฟิ่งชิงเหออย่างเย็นชา แววตาฉายประกายสังหาร
นี่เป็นของที่เขาเตรียมไว้ใช้เลื่อนขั้นสู่ขอบเขตแปรเทพ
จะนำไปให้เจียงชิงซูได้อย่างไร!
ไม่ถูกต้อง!
ผู้อาวุโสสิบใจสะท้าน นางไม่มีทางรู้ว่าเขามีของเหล่านี้ หรือว่าประมุขตระกูลต้องการ...
เฟิ่งชิงเหอยิ้มเยาะ “ผู้อาวุโสสิบ ดูท่าความห่วงใยที่ท่านมีต่อชิงซูจะไม่บริสุทธิ์เสียแล้ว!”
สายตาของทุกคนพลันจับจ้องไปที่เจียงเยว่
ผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผานล้ำค่าอย่างแท้จริง
แต่คนทั่วไปไม่อาจหลอมใช้มันได้ หากการเกิดใหม่ล้มเหลว จิตเดิมแท้ก็อาจถูกทำลายจนสิ้น
ผลชุ่ยหลิงนั้นต่างออกไป ขอเพียงบำเพ็ญเพียรได้ก็ใช้มันได้
เจียงเยว่ข่มจิตสังหารที่พลุ่งขึ้นในใจ เรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว ต่อให้ปฏิเสธก็ไร้ความหมาย
แต่จะให้เขานำของของตนออกมาเพียงฝ่ายเดียว เขาก็ไม่ยินยอม!
เจียงเยว่กล่าวว่า “ข้าสามารถนำผลชุ่ยหลิงกับโอสถหนิงหยวนออกมาได้ แต่ของสองสิ่งนี้ช่วยได้เพียงฟื้นฟูแก่นทองคำของคุณชาย หากอยากให้การบำเพ็ญเพียรของคุณชายไม่ถูกกระทบในภายหน้า ก็ยังต้องใช้ผลเฟิ่งเสวี่ยเนี่ยผาน...”
เจียงหมิงหยวนกล่าวรับคำของเจียงเยว่ “ชิงเหอ ชิงซูคือความหวังและอนาคตของตระกูลเจียง เขาจะเกิดเรื่องใดไม่ได้ วางใจเถิด วันหน้าบิดาจะชดเชยให้เจ้า”
เฟิ่งชิงเหอหัวเราะเย็นชาอยู่ในใจ สมแล้ว ผู้มีอำนาจย่อมนั่งนิ่งอยู่บนบัลลังก์สูง รอเก็บเกี่ยวผลประโยชน์
เฟิ่งชิงเหอประสานสายตากับเจียงหมิงหยวนตรง ๆ “ข้าไม่ต้องการคำชดเชยในวันหน้า ข้าต้องการเดี๋ยวนี้”