ณ ตำหนักจื่อเฉิน
เซียวเจี๋ยอวิ๋นทอดพระเนตรฎีกาฉบับหนึ่งบนโต๊ะทรงพระอักษร นิ่งเงียบไปชั่วขณะ
เซียวหยวนเหิงนั่งอยู่ด้านล่าง มองสีพระพักตร์ฮ่องเต้ "ฝ่าบาท ทรงกังวลพระทัยสิ่งใดหรือ"
เซียวเจี๋ยอวิ๋นส่งฎีกาให้เขา
เซียวหยวนเหิงอ่านแล้ว แววตาประหลาดใจ "ชิ่งอ๋องทูลขอเข้าเมืองหลวงหรือ"
ฮ่องเต้ทรงพยักพระเศียร "ชิ่งอ๋องอ้างว่าดินแดนศักดินาแล้งจัด ต้องเข้าเฝ้าเพื่อกราบทูลด้วยตนเอง อีกทั้งซื่อจื่อป่วยหนัก แพทย์ท้องถิ่นรักษาไม่หาย ต้องเข้าเมืองหลวงเพื่อหาหมอ ขอพระราชทานพระบรมราชานุญาตเข้าเมืองหลวง"
"ข้อแรก เจิ้นยังทรงปฏิเสธได้ ข้อหลัง หากปฏิเสธ เกรงว่าเจิ้นจะถูกครหาว่าใจแคบไร้เมตตา"
เซียวหยวนเหิงผงกศีรษะเล็กน้อย "ฝ่าบาททรงพระปรีชา ชิ่งอ๋องครั้งนี้คาดการณ์ว่าฝ่าบาททรงมีพระเมตตา ย่อมเตรียมการมาอย่างดี ตั้งมั่นจะเอาชัยชนะ"
"ในเมื่อเขามุ่งมั่นจะกลับเมืองหลวง เหตุใดฝ่าบาทต้องทรงขัดขวางด้วยเล่า"
"ชิ่งอ๋องอยู่ในเขตศักดินาอย่างสงบมาโดยตลอด จู่ๆ ยื่นฎีกาขอเข้าเมืองหลวง คาดว่าคงเกี่ยวข้องกับการที่ฝ่าบาททรงเซ่นฟ้าขอฝน"
"ควรเตรียมการให้พร้อม เชิญอีกาผีเข้าบ้าน สงบดูความเปลี่ยนแปลงเถิด"
เซียวเจี๋ยอวิ๋นทรงลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจรดพู่กันแดง เขียนอักษร "อนุมัติ" ตัวใหญ่
"หยวนเหิง นับแต่วันนี้เป็นต้นไป ค่ายใหญ่ชานพระนครและกองกำลังรอบข้าง ให้เจ้าถือสิทธิ์ขาดบัญชาการ คุ้มครองพระนคร"
"กระหม่อม รับพระบัญชา!"
หลายวันต่อมา ณ ตำหนักหงอี๋