นับแต่วันนั้นที่ไปเรือนหย่างเจิ้ง ถวนถวนก็เชื่อฟัง ติดตามพระชายาและท่านฮูหยินผู้เฒ่าไปเยี่ยม 'ท่านพ่อผู้หลับใหล' ทุกวัน
เรือนพักที่เคยเงียบเหงาอ้างว้าง พลันมีชีวิตชีวาขึ้นเพราะนางมาเยือน
"ท่านพ่อ! ท่านแม่ให้ห้องใหญ่มากแก่ข้า ข้าวของล้ำค่าของข้ามีที่ซ่อนแล้วเจ้าคะ!"
"ท่านพ่อ! ปลาในบ่อถูกข้าป้อนอาหารจนพุงกางแล้วเจ้าค่ะ!"
"ท่านพ่อ! ข้าสอนนกน้อยในเรือนของเราให้ร้องเรียกถวนถวนได้แล้ว!"
ต่อให้ไร้เสียงตอบรับ นางก็ร่ำพึมพำไม่หยุดปากอยู่ข้าง ๆ
พระชายาบางครั้งเจ็บแปลบในใจ น้ำตายังไม่ทันร่วง ก็ถูกคำไร้เดียงสาของนางชวนให้มุมปากยกยิ้ม
ท่านฮูหยินผู้เฒ่าชราภาพแล้ว ไม่โปรดเสียงอึกทึก ถวนถวนทั้งส่งเสียงดังและชอบติดหนึบ นางกลับไม่รำคาญเลยสักนิด แถมยังเกิดความผูกพันอีกว่า "มีเด็กคนนี้แล้ว รู้สึกว่าจิตใจของข้าดีกว่าเมื่อก่อนมาก"
พระชายามองในแววตา ใจเปี่ยมด้วยความปลื้มปีติ
บ่าวไพร่ในจวนต่างก็คุ้นเคยกับบุตรสาวโดยชอบธรรมแห่งจวนอ๋องที่ร่วงลงมาจากฟ้า
"เจ้าเห็นไหม เด็กหญิงตัวน้อยมาใหม่นั่น ดูงดงามสดใสจริง!"
"นั่นสิ! เวลายิ้มลักยิ้มสองข้าง เหมือนพระชายาของเราเป็นแน่!"
"ใช่ ๆ! ข้าชอบดูนางยิ้มที่สุด ลักยิ้มนั่นดูเหมือนหยดน้ำผึ้ง หวานจนหัวใจละลาย"