คืนนั้น ยามดึกสงัด ทุกสิ่งเงียบงัน
ป้ากัวกับคนอื่น ๆ เข้านอนอย่างสบายใจในห้องด้านในสุดไปนานแล้ว
เซียวเอ้อร์เฝ้าอยู่ด้านในประตูใหญ่
ในห้องที่อยู่ด้านนอกสุด ถวนถวนกอดต้าหลังไว้แน่น จวนจะหลับอยู่รอมร่อ
ทันใดนั้น ต้าหหลังก็เริ่มกระสับกระส่าย ถวนถวนลืมตาพรึ่บ ลูบตัวมันพลางบอกว่า “อย่าส่งเสียงนะ ถ้าเจ้าส่งเสียง พวกคนร้ายก็หนีไปหมดพอดี!”
ต้าหหลังมองนางแวบหนึ่ง แล้วหุบปากเงียบสนิท ไม่ส่งเสียงสักนิด
เซียวหนิงสวินสะดุ้งตื่นเพราะความเคลื่อนไหวของต้าหหลัง ลุกขึ้นยืนแล้วมองออกไปข้างนอกผ่านช่องหน้าต่าง
เห็นควันสีขาวสายหนึ่งลอยเข้ามาในลานบ้านผ่านช่องประตู ตามด้วยกลิ่นหอมหวานเลี่ยนประหลาดที่ซึมลอดเข้ามาทีละสาย
เซียวเอ้อร์ที่อยู่ด้านในประตูขมวดคิ้ว ใช้ลมปราณกลั้นหายใจ แล้วหันไปมองเซียวหนิงสวิน พร้อมทำท่าปิดปากปิดจมูก
เซียวหนิงสวินรีบยื่นมือไปปิดปากและจมูกของถวนถวนเบา ๆ แล้วก้มลงกระซิบว่า “กลั้นหายใจไว้”
ถวนถวนรีบกลั้นหายใจ แล้วยกมือเล็ก ๆ ขึ้นปิดจมูกของต้าหหลังไว้ด้วย
ครู่ต่อมา มีดสั้นเล่มหนึ่งก็สอดเข้ามาในช่องประตูอย่างชำนาญ เพียงไม่กี่ครั้งก็แงะกลอนประตูออกได้
เสียงบุรุษดังมาจากนอกประตู “สำเร็จแล้ว! ยาสลบเทพเจ้านี่ของดีจริง ๆ คนข้างในคงหลับเป็นตายไปแล้ว!”
“รีบลงมือกันหน่อย! ขนของมีค่าทั้งหมดไปก่อน แล้วค่อยไปจัดการแม่สาวน้อยพวกนั้น!”
เงาดำสามร่างผลักประตูรั้วแล้วลอบเข้ามา คนสุดท้ายที่เข้ามายังอุตส่าห์ปิดประตูให้อย่างเรียบร้อย