คำกล่าวนั้นทำให้บ่าวรอบข้างลอบชำเลืองมอง รู้สึกขบขันแต่เห็นว่าไม่เหมาะแก่กาลเทศะ จึงได้แต่ข่มกลั้นไว้
เฉิงหรูอันเองก็อดประหลาดใจมิได้ ชะตาชีวิตของบุรุษผู้นี้ นับว่าไม่เคยได้ยินได้ฟังมาก่อน ช่างเหลือเชื่อยิ่งนัก นางกำลังจะเอ่ยปลอบสักสองสามคำ ทว่าถวนถวนกลับเอ่ยขึ้นเสียก่อน
'ไม่จริงนะ ท่านเป็นคนโชคดีมากต่างหาก!'
ใจของเฉิงหรูอันกระตุกวาบ อุ้มนางขึ้นมาแล้วถามเสียงเบา 'ถวนถวนเห็นสิ่งใดหรือ'
ถวนถวนตอบเสียงใส 'ท่านแม่! บนตัวเขามีแสงสีแดง! แต่ก็มีสีดำด้วยนะเจ้าคะ!'
เฉิงหรูอันขมวดคิ้วน้อย ๆ 'ท่านแม่... ฟังแล้วไม่เข้าใจ'
ฝงโจวก็ฟังจนนิ่งงัน มองเด็กน้อยที่ดูแล้วยืนยังไม่สูงเท่าขาเขาด้วยความงุนงง
ถวนถวนอธิบาย 'เมื่อก่อนท่านโชคดีมากเลยนะเจ้าคะ! แต่ว่า มีไอสีดำหนามากชั้นหนึ่ง ปกคลุมมันเอาไว้หมดเลย! ท่านน้า ท่านต้องถูกคนทำร้ายแน่เลยเจ้าค่ะ!'
'อะ... อะไรนะ' ฝงโจวนิ่งตะลึงไปทั้งตัว คำพูดที่ออกมาจากปากเด็กไร้เดียงสา ช่างเหลวไหลพิลึก เหลือที่จะเชื่อได้
สายตาที่เฉิงหรูอันมองไปยังฝงโจวแฝงความลุ่มลึก 'คุณชายฝง ลองคิดดูให้ดี ซวยของท่านเริ่มต้นขึ้นเมื่อใด ก่อนหน้านั้น ท่านเคยทำสิ่งใดบ้าง'
'เรื่องราวของท่านติดขัดถึงเพียงนี้ เมื่อท่านโชคร้าย ได้มีผู้ใดพลอยได้รับประโยชน์หรือไม่'
ฝงโจวราวกับถูกสายฟ้าฟาด สีหน้าซีดขาวลงในชั่วพริบตา ริมฝีปากสั่นระริก ไม่อาจเอื้อนเอ่ยคำใดได้อีก
สิ่งต่าง ๆ ที่เคยถูกเขาละเลยไป ความห่วงใยที่จู่ ๆ ก็ได้รับจากท่านอาใหญ่ การขอวันเดือนปีเกิดของเขาไป นับแต่นั้นเป็นต้นมาเขาก็เริ่มซวย ครอบครัวของท่านอาใหญ่กลับราบรื่นปราศจากอุปสรรค... ทั้งหมดเชื่อมโยงกันในบัดดล!