เซียวเจี๋ยอวิ๋นก้มศีรษะมองทารกน้อยเบื้องหน้า “เจ้าก็คือบุตรสาวโดยชอบธรรมของหนิงอ๋อง? เจียโย่วจวิ้นจู่?”
หลังจากดื่มชาถ้วยหนึ่งที่เรือนหย่างเจิ้งแล้ว พระองค์ทรงว่างเว้นจากราชกิจจึงเสด็จประพาสมายังอุทยาน ไม่คาดคิดว่าจะได้พบเห็นเหตุการณ์อันชวนพิศวงยิ่ง
ถวนถวนเงยหน้ามองเขา โอ้! ผู้นี้! รอบกายมีแต่ไอม่วง! ช่างทรงอานุภาพเสียจริง!
“ถูกต้อง! ข้าก็คือ! ท่านเป็นแขกของเสด็จพ่อหรือ?”
เซียวเจี๋ยอวิ๋นมิได้ทรงตอบ ประทับบนม้าหินด้านข้าง “เจ้าอายุเท่าไรแล้ว?”
ถวนถวนยื่นมือน้อยๆ ออกมา แบห้านิ้ว “ห้าปี! แล้วท่านเล่า?”
เซียวเจี๋ยอวิ๋นก็ยังมิได้ตรัสตอบ ทรงแย้มสรวล “มากกว่าเจ้ายิ่งนัก!”
“ฮึ!” ถวนถวนเบ้ปาก “ถามอะไรก็ไม่ยอมบอกข้าเลย ข้าไม่เล่นกับท่านแล้ว!”
หมุนกายหมายวิ่งหนี แต่กลับเห็นเซียวหยวนเหิงและเฉิงหรูอันกำลังสาวเท้าเร่งรุดมาทางนาง
“เสด็จพ่อ! เสด็จแม่!” ถวนถวนวิ่งเข้าไปหาอย่างยินดี
เซียวหยวนเหิงช้อนร่างนางขึ้นทันที แล้วพากันมายังเบื้องพระพักตร์เซียวเจี๋ยอวิ๋นพร้อมกับเฉิงหรูอัน
ทั้งคู่คุกเข่าลงพร้อมกัน “มา ถวนถวน ถวายความเคารพฝ่าบาท กระหม่อม/หม่อมฉัน ถวายบังคมฝ่าบาท! ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี หมื่นปี หมื่นหมื่นปี!”
ถวนถวนเลียนแบบบิดามารดา คำนับครั้งใหญ่ตามแบบแผน ที่แท้แล้ว นี่ก็คือฮ่องเต้นี่เอง! มิน่าล่ะรอบกายจึงมีแต่ไอม่วง
เสด็จแม่เคยกล่าวไว้ว่า ตำแหน่งเจียโย่วจวิ้นจู่ของนางก็คือฝ่าบาททรงประทาน! ฝ่าบาททรงเป็นคนดีเสียด้วย!
เซียวหยวนเหิงสดับรายงานจากบ่าวไพร่แล้วจึงรีบกลับจวนอ๋อง มาพบบุตรสาวที่หน้าเรือนจิงหลานพอดีกับที่ภรรยาออกมาหลังจากผลัดเครื่องทรง จึงพากันมายังอุทยาน