เซียวหนิงหย่วนรับประทานโสมหิมะทุกวัน กำปิ่นทองคำไว้ในมือ หลังจากผ่านไปสิบกว่าวัน นอกจากมือจะไม่สั่นอีกแล้ว สภาพร่างกายโดยรวมยังดีกว่าแต่ก่อนมากนัก เขาจึงออกจากจวนไปยังห้างค้าอีกครั้ง
ในช่วงสิบกว่าวันนี้ ในราชสำนักเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นสองเรื่อง สะเทือนไปทั้งในและนอกราชสำนัก
เรื่องแรกคือ ฝ่าบาททรงอ่านฎีกาที่กระทรวงอาญาถวายเกี่ยวกับเจ้ากรมโยธาแล้ว ทรงกริ้วหนัก มีรับสั่งให้ลงโทษขั้นเด็ดขาด
"เจ้ากรมโยธา จ้าวเหิง ทุจริตเงินค่าซ่อมแม่น้ำ ปล่อยให้ภรรยาสกุลหลินจ้างวานสังหารบุตรชายหนิงอ๋อง ทั้งยังก่อเหตุฆ่าคนในจวนตน หลักฐานชัดเจน ผิดมหันต์!"
"ให้ถอดถอนยศศักดิ์และบรรดาศักดิ์ทั้งหมด ริบทรัพย์สิน ประหารชีวิตตัดศีรษะประจาน หลินซื่อ ประหารทันที! บุตรหลานในครอบครัวล้วนเนรเทศสามพันลี้ ห้ามกลับนครหลวงอีกชั่วกาล!"
เรื่องที่สองคือ ฝ่าบาทมีรับสั่งให้หนิงอ๋องกลับคืนสู่กองทัพ
"ราชการสำคัญของแผ่นดิน รากฐานกิจการทหาร อยู่ที่การฝึกปรือ มีพระบรมราชโองการโปรดเกล้าฯ แต่งตั้งหนิงอ๋อง เซียวหยวนเหิง เป็นผู้ตรวจการค่ายหลวงนครา รับผิดชอบดูแลการฝึกซ้อมของค่ายต่างๆ ทั่วเขตเมืองหลวง คัดผู้ด้อย เสริมผู้แกร่ง เพื่อเสริมรากฐานของชาติ แต่ละค่ายต้องให้ความร่วมมือเต็มที่ ห้ามละเลยหย่อนยาน"
ราชโองการนี้ชวนให้ขบคิดเป็นอย่างยิ่ง เมื่อประกาศไปแล้ว หนิงอ๋องจะกลับคืนสู่กองทัพได้ ทว่าไม่เหมือนเมื่อก่อนที่สามารถควบคุมได้ทุกสิ่ง
จวนหนิงอ๋อง เรือนหย่างเจิ้ง
เฉิงหรูอันขมวดคิ้วเล็กน้อย "ท่านอ๋อง รับสั่งของฝ่าบาท..."
เซียวหยวนเหิงไม่ถือสา "ก็แค่กลอุบายปกครองของฮ่องเต้เท่านั้น บัดนี้ทั่วทิศสงบ ท้องทะเลราบเรียบ ไม่จำต้องให้ข้าคุมทัพออกศึกอีกแล้ว"