"โอ้โห! ที่แท้เจ้าก็ไม่ใช่บุตรสาวโดยชอบธรรมนี่นา!" ถวนถวนจูงมือพี่สามเดินออกมาจากด้านหลังต้นไม้ พี่สาวใจร้ายผู้นี้มีกลิ่นอายดำทะมึนเหมือนยายผีดำนั่นเลย! ปากก็ร้ายนัก! ข้าจะไม่ให้เจ้าตีหรอก!
"ข้าเป็นบุตรสาวโดยชอบธรรม ข้าบอกว่าไม่ให้ตี" นางเงยหน้าขึ้นมองเซียวหนิงสวิน "พี่สาม ได้หรือไม่?"
เซียวหนิงสวินกล่าวอย่างอ่อนโยน "ได้สิ ถวนถวนเป็นบุตรสาวโดยชอบธรรม ย่อมได้อยู่แล้ว"
เซียวหนิงซูเปลี่ยนสีหน้า จ้องมองถวนถวนด้วยแววตาดุร้าย "ที่แท้เจ้าก็คือเด็กเถื่อนที่เก็บมานั่น!"
เซียวหนิงสวินหน้าคล้ำลงทันใด "น้องสี่ระวังคำพูด! ถวนถวนคือบุตรสาวโดยชอบธรรมของจวนอ๋องที่ท่านย่าคำนับบรรพชนประกาศแต่งตั้งอย่างเป็นทางการ เจ้าเป็นเพียงบุตรสาวอนุภรรยา ไยอาจเอ่ยวาจาดูหมิ่นได้?"
เซียวหนิงซูหน้าซีดสลับแดง ด้านมารยาท สิ่งที่เซียวหนิงสวินกล่าวมานั้นเป็นจริง หยุดเถิด บัญชีนี้ข้าจำไว้ก่อน ค่อยคิดบัญชีวันหลัง "ช่างเถิด คุณหนูจะไม่ถือสาหาความกับเดนต่ำช้านี่ พวกเราไป!" พูดจบก็หันหลังเดินจากไป
สาวใช้สองคนถลึงตาใส่ถวนถวน แล้วรีบตามหลังนางไปติด ๆ
ชีซิงลุกขึ้น วิ่งเหยาะ ๆ โน้มตัวเก็บเฉิงอิ่งขึ้นมา ปัดเช็ดอย่างระมัดระวัง นี่เป็นของล้ำค่าของนายน้อยนะ
ถวนถวนมองดูพี่รองที่ใบหน้ายังคงซีดเซียว ไม่ได้การ พี่สาวใจร้ายนี่รังแกพี่รองถึงเพียงนี้ ต้องระบายอารมณ์ให้พี่รองสักหน่อย!
นางก้มหน้าเปิดถุงปักที่เอว หยิบสายป่านว่าวที่ขาดออกมาท่อนหนึ่ง นั่นเป็นสมบัติที่นางเพิ่งเก็บมาเมื่อวานนี้เอง
นางเชิดคางน้อย ๆ ขึ้น แล้วโยนออกไปทางแผ่นหลังของเซียวหนิงซู "ขัดขานาง!"
สายป่านว่าวพลันหายลับไปในอากาศ
ชายกระโปรงเซียวหนิงซูพลิ้วไหวราวกับปลายเท้าถูกอะไรเกี่ยวไว้ ร่างโน้มไปข้างหน้าฉับพลัน "อ๊ะ!" เสียงร้องด้วยความตกใจ ทั้งร่างกระแทกลงบนแผ่นหินเขียวของทางเดิน