ยามพลบค่ำ จวนหนิงอ๋องจัดงานเลี้ยงภายในครอบครัวเพื่อถวนถวน
ทุกคนในครอบครัวล้อมโต๊ะนั่งพร้อมหน้า “ว้าว! ของอร่อยตั้งมากมาย!” ถวนถวนมองสำรับที่เต็มโต๊ะ ยิ้มจนลักยิ้มบนแก้มบุ๋มลึกลงไป
“มา ลองชิมนี่ก่อน เมนูนี้ท่านย่าสั่งให้ทำเพื่อเจ้าคนเดียวเชียวนะ” เฉิงหรูอันคีบอาหารหนึ่งคำใส่จานตรงหน้าถวนถวน
ถวนถวนกินอย่างว่าง่าย “หอมอะไรอย่างนี้! ท่านย่าช่างดีนัก! ขอบคุณท่านย่าเจ้าค่ะ!”
ฮูหยินผู้เฒ่าหัวเราะจนปิดปากไม่มิด “ถวนถวนชอบก็ดีแล้ว! ถ้าชอบก็กินให้มาก ๆ”
“อืม!” ถวนถวนผงกหัวแรง ๆ
“กินนี่อีกสักคำ เจ้าทำเองกับมือเลยนะ ถวนถวนได้เป็นจวิ้นจู่ แม่นี่ดีใจยิ่งนัก!”
“ดี!” ถวนถวนนึกขึ้นมาได้ “ท่านแม่! จวิ้นจู่คืออะไรหรือ?”
เฉิงหรูอันคีบของอร่อย ๆ ใส่จานตรงหน้าบุตรสาวพลางอธิบายอย่างอดทน “จวิ้นจู่น่ะ เป็นตำแหน่งยศ เหมือนตำแหน่งของท่านพ่อที่เรียกว่าหนิงอ๋อง ส่วนถวนถวนตอนนี้ก็ได้ตำแหน่งว่าเจียโย่วจวิ้นจู่”
ถวนถวนชี้มาที่ตัวเอง “เจียโย่วจวิ้นจู่คือข้า!”
“ถูกต้อง! ตำแหน่งนี้ไม่ใช่ใคร ๆ ก็จะมีได้นะ! ต้องให้ท่านพ่อไปทูลเสด็จพ่อว่า ถวนถวนคือบุตรสาวโดยชอบธรรมของจวนเรา ฮ่องเต้ถึงรับสั่งให้ถวนถวนเป็นเจียโย่วจวิ้นจู่”
“โอ้——!” ถวนถวนเข้าใจแล้ว นางไถลตัวจากเก้าอี้ลงกับพื้นมาอยู่เบื้องหน้าบิดา ปีนขึ้นบนตัก เซียวหยวนเหิงรีบยื่นมือประคองไว้
ถวนถวนโอบคอบิดา หอมแก้มบิดาดังจุ๊บฟอดหนึ่ง “ท่านพ่อช่างดีนัก! ขอบคุณท่านพ่อเจ้าค่ะ!”
เซียวหยวนเหิงอุ้มนางไว้ ยิ้มปริ่มตาเป็นประกาย
เซียวหนิงสวินกวักมือเรียกถวนถวน “ถวนถวน มาเสี่ยวเกอทางนี้ เสี่ยวเกอป้อนปลาให้ ก้างเอาออกหมดแล้ว!”
ถวนถวนได้ยินก็วิ่งเตาะแตะไปอยู่ในอ้อมอกของเสี่ยวเกอทันที
เซียวหนิงเฉินขมวดคิ้ว “เอาออกหมดจริงแน่หรือ อย่าให้มันตำนางได้”
ถวนถวนอ้าปากน้อย ๆ กินเนื้อปลาที่เสี่ยวเกอแกะก้างให้คำโต “ไม่หรอก! เสี่ยวเอ้อเกอ!”
เป็นดังนี้ ถวนถวนวิ่งไปมาระหว่างผู้คนไม่หยุด ผู้ใหญ่ในบ้านผลัดกันป้อนนางคำหนึ่งข้าคำหนึ่ง