ซือหม่าตงเฉินไม่ร้อนรน ค่อย ๆ หยิบสิ่งหนึ่งออกจากแขนเสื้อ
หาใช่กล่องหรูหราอย่างที่ผู้คนคาดคิดไม่ หากเป็นวัตถุสีเขียวหม่นดั่งสัมฤทธิ์
ขนาดราวหมัดผู้ใหญ่ รูปร่างประหลาดยิ่งนัก ผิวเต็มไปด้วยร่องและสันนูนเล็ก ๆ นับไม่ถ้วน เรียงตัวไร้กฎเกณฑ์
ประหนึ่งเศษชิ้นส่วนนับไม่ถ้วนถูกบีบอัดหลอมรวมเข้าด้วยกัน กลายเป็นโครงสร้างซับซ้อนน่ามึนงง
ซือหม่าตงเฉินเอ่ยเสียงหนักแน่นว่า “สิ่งนี้มีนามว่า ‘หุนตุ้น’ ”
“เป็นของที่มหาต้าเซี่ยของเราค้นพบจากอุกกาบาตนอกฟ้าแต่คราก่อตั้งแผ่นดิน ”
“ร้อยปีมาแล้ว ช่างผู้ชำนาญ ปราชญ์ผู้รอบรู้ ตลอดจนผู้ทรงภูมิธรรมนับไม่ถ้วน ต่างพากันหมายหยั่งรู้ความลี้ลับ แต่กลับไม่มีผู้ใดเปลี่ยนแปลงมันได้แม้แต่น้อย ”
เขากวาดตามองผู้คนในที่นั้น สุดท้ายกลับมาจับที่เซียวเจี๋ยอวิ๋น “ได้ยินมานานว่าแคว้นเลี่ยอุดมด้วยทรัพย์และปัญญาชน ชาญฉลาดสามารถล้วนปรากฏ ”
“หากแคว้นของท่านมีผู้สามารถ ทำให้วัตถุนี้เปลี่ยนแปลงโดยไม่เสียหาย เผยความลับที่ซ่อนอยู่ มหาต้าเซี่ยของเรานอกจากจะมอบสมบัตินี้ให้ด้วยสองมือ ยังจะเพิ่มเมืองชายแดนอีกสามเมืองเป็นของตอบแทน!”
“ฮื่ม——”
สิ้นคำพูด ในท้องพระโรงก็บังเกิดเสียงสูดลมหายใจ
สามเมือง! มหาต้าเซี่ยคิดการอันใด?
แต่ทุกผู้ก็ฟังออกถึงคมวาจาที่แฝงมา
มหาต้าเซี่ยกำลังยืมการถวายสมบัติ มาเพื่อยั่วยุ!
หากแคว้นเลี่ยไร้ผู้ไขปริศนาได้ ในงานเลี้ยงใหญ่ต่อหน้าผู้แทนแว่นแคว้นทั้งหลาย ต้องเสียหน้าเป็นแน่
จีเฟิงราชทูตแห่งซีหลูเขย่าเหล้าในจอก มุมปากแฝงรอยยิ้มเย้ยหยัน เห็นทีจะยินดีหากเป็นเช่นนั้น