"ไม่เป็นหมอ?" ม่อฉางเกิงทำหน้าเจ็บปวดใจยิ่ง "เจ้ามีพรสวรรค์ถึงปานนี้ มีจิตใจเช่นนี้ หากไม่เป็นหมอ ช่างเป็นการทำลายของสวรรค์! เป็น...เป็นถึงขั้นผลาญของดี!"
ถวนถวนถูกท่าทางเกินจริงของเขาทำเอาเผลอหัวเราะ "พรืด" ออกมา ลักยิ้มสองข้างปรากฏลึกชัด "ท่านปู่หมอเทวดา ท่านช่างน่าสนุกนัก"
ม่อฉางเกิงจ้องเขม็งไปที่หมอหลวงกัว
หมอหลวงกัวเห็นดังนั้นจึงรีบเอ่ยปากช่วยเสริม "คุณหนูน้อย ไม่ลองพิจารณาดูสักหน่อยหรือ?"
"ท่านอาจารย์ของข้าน้อยมีชื่อเสียงเลื่องลือไปทั่วใต้หล้า ผู้ที่หมายมั่นขอเป็นศิษย์ท่านมีมากมายนัก"
ถวนถวนใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง ตาเฒ่านี่อยากได้ศิษย์ จะสอนวิชาแพทย์ มิเหมาะเจาะหรือ!
"เช่นนี้ก็ได้ ข้าไม่ขอเป็นศิษย์ท่าน" นางมองดูใบหน้าของตาเฒ่าที่เผยอแป๋วลงในทันใด รีบปลอบเขา "อย่าโกรธ อย่าโกรธเลยนะ"
"แม้ข้าจะไม่เป็นศิษย์ท่าน แต่ท่านไปสอนบรรดาพี่สาวที่สำนักศึกษาของข้าได้นะ!"
นางยิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกว่าความคิดนี้วิเศษนัก มือน้อยๆ ตบลงผัวะ "ใช่แล้ว! ท่านเก่งกาจถึงเพียงนั้น ต้องสอนสตรีแพทย์ที่เก่งกาจได้แน่! เช่นนี้ ก็ช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้นอีกมิใช่หรือ!"
เฉิงหรูอันแสดงสีหน้าประหลาดใจ ม่อฉางเกิงชะงักไปโดยสิ้นเชิง
ให้ข้าผู้เป็นหมอเทวดาไปสอนหนังสือในสำนักศึกษาอย่างนั้นหรือ?
ดูแล้วก็มิใช่ว่าไม่ได้เสียทีเดียว...
ผู้ใดก็ตามต่อให้มีฝีมือแพทย์สูงส่งเพียงไหน ผู้คนที่ช่วยได้ก็มีจำกัดในท้ายที่สุด
หากสามารถฝึกฝนสตรีแพทย์ที่เข้าใจหลักการแพทย์สักกลุ่มหนึ่ง ให้กระจายไปตามที่ต่างๆ ย่อมช่วยเหลือผู้คนได้มากขึ้นจริงๆ
ทว่า หากต้องเป็นอาจารย์ เช่นนั้นก็ไม่อาจเที่ยวเตร่ไปทั่วสารทิศได้อีก!
เขาเหลือบมองหมอหลวงกัวที่อยู่ข้างๆ ประกายตาวูบวาบ คล้ายกับทันใดนั้นก็มองเห็นของน่าปรารถนา