“เร็วเข้า! ไม่ต้องจัดให้เรียบร้อย ขนมันออกมา! เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้!”
แม้จะไม่เข้าใจเหตุผล แต่ทุกคนก็ปฏิบัติตามคำสั่ง ลงมือทันที
ไม่นาน พื้นที่ลุ่มต่ำนั้นก็กองพะเนินด้วยภูเขาเงินทองสุกสกาวแต่ระเกะระกะ เครื่องเพชรและหยกถูกฝังไว้ข้างในอย่างระมัดระวัง
“ย้ายก้อนหินมา! ดึงเถาวัลย์ลง! ปิดทางเข้าที่พวกเราเข้ามาให้สนิท!”
“ท่านพ่อ!” เซียวหนิงเฉินเริ่มเข้าใจอะไรบ้างแล้ว
“ลวงให้ไขว้เขว ให้ศัตรูสับสน” เซียวหยวนเหิงแววตาล้ำลึก “สกุลเว่ยพบว่าท้องพระคลังถูกขโมย สิ่งแรกที่คิดต้องเป็นว่ามีคนขนทรัพย์สินไปแล้ว”
“ทรัพย์สินมหาศาลเช่นนี้ ที่มาไม่ชอบมาพากล พวกเขาย่อมไม่กล้าแจ้งทางการ”
“มีแต่จะบ้าคลั่งออกติดตามภายนอก ไม่มีทางคาดคิดว่าของพวกนั้นยังอยู่ในรังเก่าของตน เพียงแค่เปลี่ยนที่ซ่อนเท่านั้น!”
“ยอดเยี่ยม!” เซียวหนิงเฉินเข้าใจแจ่มแจ้ง มองบิดาด้วยความเลื่อมใส สมองที่ผ่านการฝึกฝนจากสนามรบนี่เอง!
เซียวเอ้อร์ก็เข้าใจเช่นกัน: “ท่านอ๋องทรงพระปรีชายิ่ง! เช่นนี้แล้ว พวกเราเพียงรักษาทางเข้าลับนี้ไว้ รอให้เรื่องเงียบไป พวกเขาล้มเลิกการค้นหา ก็ค่อยทยอยขนออกทีละน้อยอย่างสงบ! ดุจผีสางไร้เงา!”
“ถูกต้องตามนี้!” เซียวหยวนเหิงพยักหน้า “บัดนี้ ทุกคนเก็บกวาดร่องรอยทั้งหมดให้สิ้นซาก! อย่าให้หลงเหลือแม้แต่น้อย!”
ทุกคนก้มหน้าก้มตาทำงาน มีเพียงถวนถวนที่ซบอยู่บนหลังเซียวหนิงสวิน หลับสนิทอย่างมีความสุข
เซียวหนิงสวินหัวเราะ: “โชคดีแท้ที่พาเจ้ามาด้วย เจ้าตัวขี้เซา!”
ทุกคนทำเสร็จแล้ว ถอยกลับมาตามเส้นทางเดิมจนถึงปากถ้ำหลังประตูลับ
เซียวหยวนเหิงออกคำสั่ง: “ปิดปากถ้ำนี้จากด้านในด้วยหินดินให้แน่นหนา! ทำให้ดูเหมือนถล่มทับถมมานานเป็นธรรมชาติ! เถาวัลย์ด้านนอกต้องคืนสภาพเดิม ห้ามผิดพลาด!”