เมฆคลั่งลมคำราม มวลเมฆาทมิฬแน่นขนัดถูกแรงผลักแหวกออก เผยท้องนภาสุกสกาว
เกล็ดใหญ่พรายพราวแสงหลากสีเป็นสิ่งแรกที่เสียดแทงทะลวงม่านเมฆ ตามติดมาด้วยเศียรมังกรอำไพสง่า เบิกดวงเนตรเบิกกว้างผงาดโผล่พ้นเมฆา จากนั้นคือลำกายสีทองอร่ามใหญ่ยักษ์!
นี่มันร่างแปลงของเทพมังกรชัด ๆ!
พลานุภาพแห่งมังกรแผ่ซ่านดุจคลื่นยักษ์ ถาโถมกระแทกสู่พื้นพสุธาอย่างรุนแรง!
“ฟ้าดิน! มังกร! มังกรของจริง!”
“เทพมังกรสำแดงองค์แล้ว! รีบคารวะ!”
เบื้องล่างแท่นพิธี ราษฎรนับหมื่นรวมถึงขุนนางพลเรือนทหาร กายหมอบกราบดำมืดเป็นผืนเดียวกัน ศีรษะซุกก้มลึก ห้วงใจเอ่อล้นด้วยความยำเกรงและปิติล้นพ้น
บนแท่นสูง เซียวเจี๋ยอวิ๋นประทับยืนไม่คลอนแคลน
ในฐานะโอรสสวรรค์ องค์จอมมังกรแห่งมนุษยโลก ย่อมทรงไว้ซึ่งเกียรติศักดิ์และบารมีเป็นของพระองค์เอง
เกลียวคลื่นลมกระหน่ำ พระองค์กดวงหน้าจิ๋วของถวนถวนแนบไว้กับลำคอของพระองค์เอง โอบอ้อมไว้แน่นหนายิ่งขึ้น ทรงเชิดพระพักตร์ประสานเนตรกับเทพมังกรเหนือเวหาสนธยา
กงซุนจื่อดีใจจนอกแทบระเบิด สำเร็จแล้ว! กั๋วซือช่างคำนวณไม่เคยพลาดเลยสักครั้ง!
เด็กเหลือขอ แม้เจ้าจะรุดมาทัน ก็เปลี่ยนข้อเท็จจริงที่ว่าข้าพิธีขอฝนลุล่วงไปแล้วไม่ได้!
เขาลุกขึ้นยืน ปัดเสื้อคลุมขาวที่ปลิวระส่ำจากแรงลม ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว ก้มกายกราบลึกลงอีกครั้งด้วยท่วงทีนอบน้อมสูงสุด จริงใจแน่วแน่ น้ำเสียงสั่นพลิ้วตะโกนก้อง:
“ขอรับเสด็จเทพมังกรศักดิ์สิทธิ์!”
“กงซุนจื่อแห่งต้าเซี่ย คุกเข่าร่ำร้องขอความเมตตาแด่เทพมังกร ได้โปรดประทานวารีใสให้ตกลงมา เพื่อดับร้อนคลายทุกข์แก่ราษฎรนับหมื่น!”
เทพมังกรต้องมาเพื่อเขาผู้นี้เป็นแน่!