เซียวอันเหอค่อย ๆ ย่างเท้าเข้าสู่ที่นั่ง คนทั้งโถงลุกขึ้นทำความเคารพ "ถวายบังคมองค์หญิงใหญ่ ขอทรงพระเกษมสำราญ!"
องค์หญิงใหญ่พระพักตร์สงบนิ่ง พระเนตรกวาดผ่านผู้คนอย่างเนิบช้า ณ ตรงที่เฉิงหรูอันและถวนถวน ประทับอยู่ครู่หนึ่ง ต่อจากนั้นทรงยกพระหัตถ์ขึ้นเบา ๆ "ลุกขึ้นเถิด"
"ขอบพระทัยองค์หญิงใหญ่" ผู้คนลุกขึ้น กลับสู่ที่นั่งอีกครั้ง
องค์หญิงใหญ่ทอดพระเนตรไปยังเฉิงหรูอัน "ไม่ได้พบพระชายาหนิงอ๋องนานนักแล้ว เมื่อไม่กี่วันก่อนได้ยินฮ่องเต้รับสั่งว่า บัดนี้หนิงอ๋องหายป่วยเป็นปกติ ร่างกายแข็งแรง ข้ารู้สึกยินดียิ่ง"
เฉิงหรูอันรีบลุกขึ้น "ขอบพระทัยในพระเมตตาขององค์หญิงใหญ่"
พระเนตรขององค์หญิงใหญ่หยุดลงที่ตัวถวนถวน "นางนี้คือเจียโย่วจวิ้นจู่งั้นหรือ"
ถวนถวนมองนางด้วยความสงสัย งามเหลือเกิน! แต่... เหตุใดบนกายนางจึงมีไอสีเทาหม่นปกคลุม ไม่ทรงสำราญเลยสักนิด "เจ้าค่ะ ข้าก็คือ! พระองค์คือองค์หญิงใหญ่หรือเพคะ"
เฉิงหรูอันกระซิบเบา ๆ อย่างเร่งด่วน "ถวนถวน อย่าไร้มารยาท ต้องเรียกว่าองค์หญิงใหญ่"
"อ้อ!" ถวนถวนฟังแล้วก็รู้ว่าถึงเวลาทำความเคารพอีกแล้ว จึงลุกจากที่นั่งอย่างเป็นระเบียบ ท่าทางขี้สงสัยบนใบหน้าเล็ก ๆ หุบลงทันที พยายามทำสีหน้าจริงจังให้ได้ยิ่งกว่าสิ่งใด ทำความเคารพอย่างใหญ่หลวงให้องค์หญิงใหญ่
ถวนถวนทั้งตัวเล็กทั้งแขนขาสั้น แม้ท่วงท่าจะได้มาตรฐาน แต่ยังโอนเอนไปมา การทำความเคารพของนางนั้นดูเป็นพิธีเป็นทางการ โยกเยก ปากก็ยังทำเป็นเอาอย่างมารดาอย่างเอาจริงเอาจัง "องค์หญิงใหญ่ขอทรงพระเกษมสำราญ!"
องค์หญิงใหญ่แย้มพระสรวล "เจียโย่วจวิ้นจู่น่ารักน่าเอ็นดูนัก รีบลุกขึ้นเถิด"
บนโต๊ะข้าง ๆ จ้าวชิงหลานเบะปากอย่างดูแคลน แล้วก้าวออกมายืนหน้าห้องโถง ทำความเคารพแบบว่านฝูอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เอ่ยด้วยรอยยิ้ม "หม่อมฉันขอคารวะองค์หญิงใหญ่"