เวลาไม่นาน บัดนี้ก็ถึงวันงานเลี้ยงในวัง
เพื่อให้ถวนถวนได้ร่วมงานเลี้ยงสำคัญเช่นนี้เป็นครั้งแรก เฉิงหรูอันจึงตัดเย็บเสื้อผ้าชุดใหม่ให้นางด้วยมือตัวเอง แม่นมหลิวช่วยแต่งตัวให้ถวนถวนอย่างประณีตบรรจง เมื่อทุกคนเห็นก็อดอุทานไม่ได้ว่า
ท่อนบนเป็นผ้าสีเหลืองอ่อนนุ่มนวล ตรงชายเสื้อและปลายแขนปักลวดลายบัวพันกิ่ง ท่อนล่างเป็นกระโปรงสีขาวนวลจับจีบนับร้อย เอวคาดถุงปักลายวิจิตรลวดลายเดียวกัน
ถวนถวนเดินไปสองสามก้าวในห้อง ชายกระโปรงพลิ้วไหวเป็นคลื่นนุ่มนวลดุจระลอกคลื่นแผ่วเบาบนผิวทะเลสาบ
บนศีรษะเกล้าเป็นกระจุกเล็กน่ารักสองข้าง แต่ละข้างผูกด้วยริบบิ้นสีเดียวกับเสื้อ ประดับลูกปัดหยกสีแดงสด ปลายริบบิ้นห้อยลงมาข้างหูอย่างน่ารัก
ลำคอเรียวเล็กมีสร้อยทองแดงห้อยกุญแจทองฝังหยกยาวถึงหน้าอก ข้อมือทั้งสองข้างสวมกำไลทองเส้นเล็กลายดอกไม้
ใบหน้าน้อยๆ ขาวเนียนผุดผ่องราวกับไข่ต้มปอกเปลือก ยามยิ้ม ลักยิ้มน่ารักหวานปานน้ำผึ้งก็ปรากฏขึ้นทันที ดูแล้วชื่นใจยิ่งนัก
เด็กน้อยตัวนุ่มนวลขาวเนียน งดงามจนใครๆ ไม่อาจละสายตาได้
เซียวหนิงสวินกล่าวอย่างซาบซึ้งว่า "ฝีมือเย็บปักของท่านแม่ช่างงดงามยิ่งนัก เครื่องประดับก็เข้ากันได้ดี การแต่งกายของถวนถวนครานี้งามเหลือเกิน! เหตุใดจึงงดงามถึงเพียงนี้!"
เซียวหนิงเฉินเป็นผู้พูดน้อยมาตลอด มิได้เอ่ยคำชม เพียงยืนพยักหน้ารัวอยู่ข้างๆ
ถวนถวนก้มลงดึงถุงปักเล็กๆ "ท่านแม่ นี่ท่านเย็บให้ข้าใหม่หรือ?"
เฉิงหรูอันยิ้มบาง "ใช่แล้ว เข้ากับเสื้อผ้าชุดนี้พอดี ถวนถวนชอบหรือไม่?"
"ชอบ! งามยิ่งนัก!" ถวนถวนซบเข้าไปในอ้อมกอดของนาง ยื่นมือน้อยๆ ดึงใบหน้าของท่านแม่เข้ามาใกล้ แล้วจูบอย่างแรง "ไม่ว่าท่านแม่จะทำสิ่งใดข้าก็ชอบทั้งนั้น! ขอบคุณท่านแม่!"