เซียวเอ้อร์เร่งเล่าเรื่องที่ได้ตราหยกมาอย่างย่อ ๆ รอบหนึ่ง
เซียวหยวนเหิงได้ฟังว่าเด็กอัจฉริยะนั่นคือองค์ชายใหญ่แห่งต้าเซี่ย ถึงกับลงมือสังหารถวนถวนอย่างลับ ๆ โทสะพลุ่งพล่าน ดวงตาเบิกกว้างดุดัน “อ้ายเด็กเวรนี่! กล้าดียังไงมาแตะต้องบุตรสาวข้า!”
เขาย่อตัวลง โอบถวนถวนไว้แนบอกด้วยความสงสาร “วางใจเถิด ลูกสาว มีตราหยกนี่อยู่ในมือ พ่อจะต้องกัดเอาเนื้อพวกมันคืนมาพร้อมดอกเบี้ยให้ได้!”
ถวนถวนคล้องคอเขา พยักหน้าแรง “อื้ม! พ่อกัดให้แรง ๆ เลยนะ! พ่อดีที่สุด!”
เซียวหยวนเหิงส่งบุตรสาวกลับเรือนจิงหลาน กำชับให้เฉิงหรูอันอาบน้ำให้ถวนถวนอย่างดีและทำของอร่อย ๆ เพิ่ม จากนั้นจึงนำตราหยกมุ่งตรงสู่ตำหนักจื่อเฉินเข้าเฝ้าองค์ฮ่องเต้
เซียวเจี๋ยอวิ๋นมองตราหยกบนโต๊ะทรงพระอักษร สีหน้าราวกับถูกผ่าครึ่ง
ของอย่างตราหยก เหตุใดจึงหลุดออกมาอยู่ข้างนอกได้? เจิ้นไม่ได้ฝันไปใช่หรือไม่
“นี่ เป็นตราหยกแห่งต้าเซี่ยจริงหรือ?”
เซียวหยวนเหิงอธิบายที่มาของตราหยกโดยย่อ เล่าตั้งแต่ถวนถวนได้มันมาอย่างไร เด็กอัจฉริยะแห่งต้าเซี่ยเสนอซื้อแล้วคิดชิงภายหลัง ล้วนไม่สมหวังอย่างไรจนหมดสิ้น
เซียวเจี๋ยอวิ๋นจึงรู้สึกสมจริงขึ้นมาบ้าง
เขาหยิบตราหยกขึ้นชมเล่นพลางหัวเราะชอบอกชอบใจ “ฮ่า ๆ ๆ ฮ่า! จวิ้นจู่ของเจิ้นช่างไม่ธรรมดาจริงแท้! ถึงกับอุ้มเอาเส้นชีวิตของต้าเซี่ยมาส่งให้เจิ้นได้!”
เซียวหยวนเหิงยิ้มบาง “คาดว่าองค์ชายใหญ่ต้าเซี่ยคงนำข่าวนี้กลับไปถึงแล้ว ยามนี้ ฮ่องเต้ต้าเซี่ยคงร้อนรนนั่งไม่ติดแน่”
เซียวเจี๋ยอวิ๋นผงกศีรษะ “พวกมันยิ่งร้อนรน เจิ้นก็ยิ่งมั่นคงดั่งไท่ซาน ถวนถวนทำดีนัก! ดีเลิศยิ่งนัก! คุณความดีครั้งนี้ช่างใหญ่หลวง เทียบเท่ากองทัพนับหมื่นของเจิ้น!”
“หยวนเหิง พรุ่งนี้เช้าราชสำนัก พานางมา! เจิ้นจะประทานรางวัลให้อย่างสง่างามต่อหน้าขุนนางทั้งปวง ให้พวกมันได้เห็นว่า สวรรค์คุ้มครองแคว้นเลี่ยของข้าเช่นไร!”