ยามอู่ ฟางชิงเหยียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มมาถึงศาลาฟังฝน
นางวางกิริยางามสง่า คุกเข่าลงอย่างนอบน้อม “คารวะท่านฮูหยินผู้เฒ่า เมื่อวานท่านเดินทางเหน็ดเหนื่อย หม่อมฉันไม่กล้ารบกวน”
“เจ้าช่างมีน้ำใจ” ท่านฮูหยินผู้เฒ่านั่งบนเก้าอี้ น้ำเสียงเรียบเย็น ไม่ได้ให้นางลุกขึ้น
รอยยิ้มบนหน้าฟางชิงเหยียนชะงักไป หยุดไปครู่หนึ่ง “ท่านคงได้พบเด็กป่าที่เก็บมาแล้ว? ถึงขั้นบ้าบิ่นมุดช่องกำแพง! ไร้ซึ่งมารยาทตระกูลสูงศักดิ์ ไอ้เด็กเถื่อนไม่รู้ที่มาที่ไปเช่นนี้...”
“หยุดปาก!” ท่านฮูหยินผู้เฒ่าตวาดเสียงเข้ม โทสะในใจพลุ่งขึ้นฉับพลัน
ช่างเป็นชายารองที่ดีจริง! เดิมคิดว่านางเห็นแก่จวนอ๋องจริงๆ จึงส่งคนมาแจ้งเรื่องถวนถวนที่เรือนเก่า บัดนี้ยังมีอะไรดูไม่ออกอีกหรือ? ที่ไหนได้เห็นแก่จวนอ๋อง เห็นแก่ตัวนางเองต่างหาก!
คิดใช้มือตนบีบพระชายา ไม่ต้องการให้พระชายามีเลือดเนื้อเชื้อไขตนเอง อยากขับไล่ถวนถวนออกจากจวนอ๋อง ช่างอาจหาญถึงเพียงนี้! เด็กคนนั้นจะอยู่หรือไป ยังไม่ถึงคราวนางมาชี้ขาด!
“กิจการเรือนในของจวนอ๋อง ย่อมมีพระชายาตัดสิน เจ้ามีวาสนาพูดหรือ?” น้ำเสียงนางเย็นชา แววตาเต็มด้วยโทสะ “พระชายาต่างหากคือชายาเอกแห่งจวนอ๋อง เจ้าเป็นอันใด? กล้าสอดมือเข้ามายุ่ง!
“ต่ำสูงล่วงละเมิดเช่นนี้ ไม่เคารพนายหญิง ใครก็ได้ พาลงอาญาตบปากสิบที!”
“ท่านฮูหยินผู้เฒ่า!” ฟางชิงเหยียนเงยหน้าขึ้นทันที หน้าซีดเผือด ตบปากหรือ? ตั้งแต่เล็กจนใหญ่ นางเคยถูกหยามหยันเช่นนี้ที่ไหน!
“ลงมือ!”
ซุ่นกูเดินเข้ามา “ล่วงเกินแล้ว ชายารองเหนียงเหนียง”