"ท่านอาญา! พวกเราถูกใส่ความขอรับ!" ฝูงชนร่อนเร่ได้ยินดังนั้น ก็ร้อนรนคุกเข่าร้องทุกข์
หลี่จิ้งใจด่าด่าอยู่ภายใน ไอ้เจ้าลูกแหง่สกุลเว่ยนี่! คราก่อนได้รับบทเรียนไปแล้วยังเข็ดไม่พอ!
หากมิใช่บิดาเจ้าคิดหาทางวิ่งเต้นอ้อนวอนให้ เจ้าตอนนี้ก็ยังคงนอนคุกอยู่ในคุกหลวงจิงเจ้าฝู่ของข้าอยู่ดี!
ทว่าเบื้องหน้ากลับจำต้องยอมอ่อนข้อผ่อนตาม กำชับลูกน้องว่า "เร็วเข้า! พาพวกเขาเบี่ยงไปข้างทาง! เปิดทางให้เว่ยกงจื่อด้วย!"
แล้วหันไปกล่าวกับเว่ยปิ่งอันว่า "ซานกงจื่อ ตะวันขนาดนี้เชียว รีบกลับจวนเถิดขอรับ อย่าก่อเรื่องวุ่นวายอีกเลย"
เว่ยปิ่งอันเห็นทางถูกเปิดโล่งแล้ว ก็ระรื่นใจยิ้มเยาะคู่พี่น้องถวนถวนทีหนึ่ง แล้วกลับเข้าไปในรถม้า ควบจากไปอย่างองอาจ
หลี่จิ้งทอดถอนใจ "ซานกงจื่อ เสี่ยวจวิ้นจู่ พวกท่านก็เร่งกลับจวนด้วยเถิด ฟ้าแล้งดินแห้ง คนร่อนเร่มีมาก อย่าได้พำนักอยู่ที่นี่นาน เกิดเหตุขึ้นจะแย่เอา"
เซียวหนิงสวินมองดูกลุ่มคนร่อนเร่ คิ้วขมวดแน่น "ท่านหลี่ คนร่อนเร่มากมายเช่นนี้ จิงเจ้าฝู่ไม่คิดจัดการหรือขอรับ?"
หลี่จิ้งหน้าเศร้าสร้อย "มิใช่ข้าน้อยไม่จัดการ ทว่าคนร่อนเร่เหล่านี้มากขึ้นทุกวัน ไม่อาจจัดที่ทางให้ได้ทั้งหมด ข้าน้อยก็สุดปัญญาเยี่ยงสตรีฝีมือดีไร้ข้าวสารให้หุงหากินขอรับ!"
ถวนถวนเงยหน้าน้อยขึ้นมองเขา "พวกเขาแต่ก่อนทำอะไรกันหรือเจ้าคะ?"
หลี่จิ้งนิ่งงัน ตอบว่า "กราบทูลจวิ้นจู่ ส่วนใหญ่เป็นชาวนาประสบภัย เป็นชาวไร่ชาวนาซื่อตรงถือสัตย์"