เซียวหนิงสวินจ้องเซียวหยวนหัวด้วยแววตาเย็นชา "ท่านอารองโปรดสำรวมตน เหตุใดจึงล่วงเกินมารดาข้าเช่นนี้ ไม่คำนึงถึงมารยาทเลยหรือ"
บรรยากาศในห้องพลันเย็นเยียบ สถานการณ์ชะงักงันลงชั่วขณะ
ถวนถวนโอบคอเฉิงหรูอันไว้หลวม ๆ กระซิบเบา ๆ ที่ข้างหูนาง "ท่านแม่อย่ากลัว! ถวนถวนรู้ว่าสิ่งนี้ต้องช่วยท่านพ่อได้แน่!"
บุตรชายปกป้องนาง บุตรสาวคือดวงดาวนำโชคที่บรรพชนประทานมา ใจของเฉิงหรูอันจึงสงบลงบ้าง
ไม่ว่าอย่างไรก็ต้องให้อ๋องเสวยโอสถนี้ให้ได้! แต่บัดนี้หมอหลวงยังมิกล้าเอื้อนเอ่ย จะทำเช่นไรดี เห็นทีคงต้องเชิญท่านแม่มาชี้ขาด
"แม่นมหลิว เชิญท่านผู้เฒ่ามา"
"เจ้าค่ะ"
เซียวหยวนหัวมิได้ใส่ใจ ต่อให้เซี่ยซื่อมาก็เป็นเช่นไร แท้จริงก็มิใช่มารดาผู้ให้กำเนิดตน จะให้เชื่อฟังทุกคำย่อมไม่ได้ หากตนไม่ยินยอม ใครจักยอมแบกรับภาระใหญ่หลวงนี้โดยไม่คำนึงถึงเกียรติยศและความปลอดภัยของตนเอง
หากยายเฒ่านี้ดึงดันขัดขวาง เมื่อตนสืบทอดตำแหน่งอ๋องแล้ว จะหาเรื่องส่งนางไปอยู่วัดชีเสียให้พ้นหูพ้นตา
มิทันใด ท่านผู้เฒ่าก็ประคองซุ่นกูมานั่งยังเรือนหย่างเจิ้ง
ระหว่างทางนางได้ฟังแม่นมหลิวเรียนความคร่าว ๆ แล้ว เมื่อนั่งลงจึงเอ่ยถามตรง ๆ "หากไร้ตัวยาเยียวยา พี่ใหญ่ของเจ้าก็มิอาจฟื้นคืน หยวนหัวมีแผนอื่นใดอีกหรือไม่"
เซียวหยวนหัวแสดงสีหน้าเคร่งขรึม "ไม่มีขอรับ แต่บุตรจะออกไปเสาะหาตามโรงหมอในหล้านี้ จะต้องนำตัวยากลับมาให้ท่านพี่ให้ได้ เมื่อถึงเวลานั้นจึงให้ท่านพี่เสวยก็ยังไม่สาย"
แม่นมหลิวเอ่ยเสริม "ความตั้งใจของนายรองย่อมดี แต่อาการของอ๋องคงรอได้ไม่นานเพคะ"
ท่านผู้เฒ่าทอดตามองบุตรชายบนเตียง แล้วจึงมองไปที่พระชายา ก่อนจะหยุดสายตาลงที่หมอหลวงกัว "ท่านหมอกัว"