หานเสวี่ยหลิงแววตาแวบผ่านความเหยียดหยาม "จวิ้นจู่ไม่ทราบหรือ? กั๋วจื่อเจียนคือสำนักศึกษาสูงสุดแห่งราชวงศ์ของเรา ท่านชุยไต้เซิ่ง เจ้ากรมชุยผู้อาวุโสนั้นรอบรู้วิชาการลึกซึ้ง เป็นที่เคารพยกย่องของบัณฑิตทั่วแผ่นดิน..."
ยังไม่ทันสิ้นคำ ดวงตาถวนถวนก็เปล่งประกาย "เจ้ากรมชุย?"
นั่นไม่ใช่ศิษย์ที่เพิ่งรับใหม่หรอกหรือ? "ข้ารู้จักเขา! เขาเป็นศิษย์ของข้านะ!"
"พรวด—" ไม่รู้ว่าใครพ่นสุราออกมา
ในท้องพระโรงเกิดเสียงอื้ออึงขึ้นในพริบตา
รอยยิ้มบนใบหน้าหานเสวี่ยหลิงแข็งค้างสนิท ราวกับได้ยินเรื่องตลกร้ายที่เหลวไหลที่สุดในโลก นางร้องเสียงแหลม "เจียโย่วจวิ้นจู่! คำกล่าวนี้อย่าพูดเพ้อเจ้อ! ท่านชุยเป็นมหาบัณฑิตแห่งยุค เป็นเจ้ากรมกั๋วจื่อเจียน! เจ้าอายุเพียงเท่าไร? เหตุใดจึงบังอาจทำลายเกียรติภูมิของท่านเช่นนี้!"
"จริงด้วย อายุเพียงน้อยนิด เหตุใดจึงพูดจากวาดลมเช่นนี้!" มีคนคล้อยตามทันที
"ต่อให้ฝ่าบาททรงโปรดปราน ก็มิอาจทรงยอมให้จวิ้นจู่กล่าวเช่นนี้ได้!"
"ท่านชุยมีวิชาความรู้ปานนั้น จะคารวะเด็กน้อยไม่กี่ขวบเป็นอาจารย์ได้อย่างไร?"
"ไม่มีทางเป็นไปได้!"
ไม่ต้องกล่าวถึงผู้อื่น แม้แต่เฉิงหรูอันก็ยังไม่กล้าเชื่อ นางกดเสียงต่ำ "ถวนถวน อย่าพูดเหลวไหล!"
ทุกผู้คนล้วนคิดว่าเด็กคนนี้กล่าววาจาเกินจริง ช่างไร้สาระหาที่สุดมิได้
เสียงซักถามและเยาะเย้ยดังก้องทั่วท้องพระโรง รอยยิ้มเหยียดหยามริมพระโอษฐ์ไทเฮานั้นทุกคนเห็นได้อย่างกระจ่าง ยิ่งกล่าวกันอย่างคึกคัก โดยเฉพาะมู่หรงอวี้เหยา ฮั่วเหวินเซวียน และโจวอวี่เวยทั้งสาม
เฉิงกงกงลอบถอนใจ ก้าวเท้าขึ้นไปเบื้องหน้า ใบหน้าปราศจากความรู้สึกใด น้ำเสียงราบเรียบและแหลมเล็ก